Ενα φάντασµα... ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ , rvranas@dolnet.gr ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011 Ενα φάντασµα... ... ξεπρόβαλε από το αλπικό τοπίο του νταβός: το φάντασµα του Τσαουσέσκου. ο καθηγητής των οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Χάρβαρντ Κένεθ ρογκόφ αναφέρθηκε σε αυτόν, όταν µίλησε για το χρέος της Ιρλανδίας. Επισήµανε την καλή κατάσταση της οικονοµίας της χώρας, αλλά αναρωτήθηκε αν θα αντέξει τόση λιτότητα χωρίς να διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός. «Πόσο θα αντέξει;» είπε. «Ενα, δύο χρόνια; Ισως. οµως τρία, τέσσερα; Καµιά χώρα δεν τα κατάφερε µέχρι τώρα, εκτός από τη ρουµανία του Τσαουσέσκου». Μόνο µε έναν Τσαουσέσκου, λοιπόν. Στο βιβλίο τους... ... «αυτή τη φορά είναι αλλιώς», ο ρογκόφ και η συνάδελφός του στο Πανεπιστήµιο του Μέριλαντ Κάρµεν ράινχαρτ γράφουν για την αποπληρωµή του χρέους των χωρών στους ξένους πιστωτές τους: «Το ζήτηµα που αντιµετωπίζουν οι περισσότεροι ηγέτες είναι πού θα τραβήξουν την κόκκινη γραµµή. ∆εν είναι πάντα µια απόφαση ορθολογική. Στην κρίση της δεκαετίας του 1980, ο Τσαουσέσκου επέµεινε πεισµατικά να αποπληρώσει µέσα σε λίγα χρόνια τα 9 δισ. δολάρια που χρωστούσε η φτωχή χώρα του σε ξένεςτράπεζες. Ετσι, οι ρουµάνοι αναγκάστηκαν να ζήσουν παγερούς χειµώνες χωρίς θέρµανση και τα εργοστάσια να χαµηλώσουν τις µηχανές τους λόγω έλλειψης ηλεκτρικού. Ελάχιστοι σύγχρονοι ηγέτες θα είχαν συµφωνήσει µε τις προτεραιότητες του Τσαουσέσκου. οι πράξεις του ρουµάνου δικτάτορα προκαλούν ιδιαίτερη απορία, αφού θα µπορούσε να είχε αναδιαπραγµατευτεί το χρέος, όπως κατάφεραν τότε να κάνουν οι περισσότερες άλλες αναπτυσσόµενες χώρες». Ο Τσαουσέσκου... ... όµως ήθελε να παραµείνει αρεστός στους δυτικούς προστάτες του. Η καθηµερινή ζωή των ρουµάνων έγινε ένας αδιάκοπος αγώνας για επιβίωση, µε δελτίο στα τρόφιµα και συνεχείς διακοπές στο ηλεκτρικό, το γκάζι και τη θέρµανση. Το βιοτικό επίπεδο κατέρρευσε µαζί µε την ποσότητα και την ποιότητα των τροφίµων και άλλων βασικών ειδών. ο λαός υπέµενε, πιστεύοντας ότι έκανε βραχυπρόθεσµες θυσίες για το γενικό καλό. οι άνθρωποι σχηµάτιζαν ατέλειωτες ουρές στα µαγαζιά για λίγο ψωµί, ενώ ο Τσαουσέσκου εµφανιζόταν στην κρατική τηλεόραση να µπαίνει σε καταστήµατα µε άφθονα τρόφιµα, να ανακοινώνει σοδειές ρεκόρ ή να επισκέπτεται µεγάλες εκθέσεις τροφίµων που στην πραγµατικότητα ήταν φτιαγµένα από πλαστικό. Το καλοκαίρι του 1989, η ρουµανία αποπλήρωσε ολόκληρο το χρέος της. από δηµόσιο έλλειµµα 5,3% το 1980, τώρα είχε πλεόνασµα 6,5%. οµως, ο λαός της λιµοκτονούσε. Τον χειµώνα βγήκε στους δρόµους και ανέτρεψε τον δικτάτορα. Με τους ξένους... ... ο Τσαουσέσκου τα πήγαινε µια χαρά. Είχαν γεµίσει παράσηµα και διακρίσεις τον καλύτερο πελάτη τους: η Γαλλία µε το παράσηµο της Λεγεώνας της Τιµής, η Ελισάβετ της αγγλίας µε τον χρίσµα του επίτιµου Ιππότη, η Μαργκρέτε της ∆ανίας µε το παράσηµο της τάξης του Ελέφαντα. ακόµη και η αγράµµατη σύζυγός του κανονίστηκε να «εκλεγεί» µέλος της αµερικανικής ακαδηµίας Επιστηµών. οµως, µε το τραγικό του τέλος, ο Τσαουσέσκου παραδόθηκε στην Ιστορία σαν ένας ηγέτης που πρόδωσε τον λαό του για να µείνει πιστός στους ξένους. ΕΠΙΛΟΓΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ «E» 27/12 Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας». Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική. Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται. Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν. Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε εκτιναχθεί στο 18,6%, έπεσε ήδη κοντά στο 2,5%, που είναι ο στόχος της ισλανδικής κεντρικής τράπεζας. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα είναι 6,3% φέτος, και ταχύτατα, ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015. Το δεύτερο μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Κατόπιν τις εθνικοποίησαν, αλλά υπό τους εξής όρους: Πρώτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες αναγνώρισαν όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορώνα από τις καταθέσεις του. Δεύτερον, τα δάνεια που είχαν πάρει οι Ισλανδοί μεταφέρθηκαν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα είχε υποτιμηθεί, μειώθηκε και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που έκανε το κράτος στους Ισλανδούς οφειλέτες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση, ιδίως τον πρώτο καιρό (πάγωμα της πληρωμής δόσεων για μήνες κ.λπ.). Τρίτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνώρισαν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεοκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού. Ετσι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι φορτώθηκαν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ φόρτωσαν στους ξένους επενδυτές και καταθέτες τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Απολύτως σωστό. Η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας, γράφει το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ», δείχνει ότι «το έξτρα κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεοκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία ''έσωσε'' τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%». Αν συνυπολογίσει κανείς ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε από το 25% του ΑΕΠ το 2007 στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία. «Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές» συμπεραίνει η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ». «ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ» Οταν το ευρώ γίνεται παγίδα Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι «τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ» και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο. Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν!

Ιρλανδια 2

Ρίχνουν την κυβέρνηση οι Ιρλανδοί Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ Ως κυβέρνηση «προδοτών του έθνους» θα περάσει στην ιστορία της Ιρλανδίας η δεξιά κυβέρνηση του Μπράιαν Κάουεν, που ώθησε τη χώρα στην ατίμωση της υπαγωγής σε καθεστώς υποτέλειας προς την ΕΕ και το ΔΝΤ, αν οι ιρλανδικές εφημερίδες αντανακλούν τα πραγματικά αισθήματα του ιρλανδικού λαού. «Αναίσχυντη παράδοση» έχει τίτλο η «Αϊρις Ντέιλι Μέιλ», καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση «ύψωσε λευκή σημαία» και «έθεσε τέρμα σε ενενήντα χρόνια ανεξαρτησίας» της Ιρλανδίας. «Μετά από δυο εβδομάδες αναίσχυντων ψεμάτων, η κυβέρνηση πάει να ζητιανέψει στις Βρυξέλλες λόγω της χρεοκοπίας της χώρας που προκάλεσε η πολιτική της» γράφει η «Αϊρις Σαν» και συμπληρώνει: «Από εδώ και πέρα μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες θα διαχειρίζονται τις τύχες μας. Μας απομένει όμως μια εξουσία: να τιμωρήσουμε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή του έθνους μας». «Σφάξτε τους όλους μετά τα Χριστούγεννα!», γράφει στο κύριο άρθρο της η φιλοκυβερνητική μέχρι τώρα εφημερίδα «Σάντεϊ Ιντιπέντεντ», η οποία είχε τίτλο «Η οργή ενός έθνους θα διώξει τον Κάουεν» και παρουσίαζε στην πρώτη σελίδα της, με τη μορφή... επικήρυξης, τα κεφάλια και των 15 μελών της κυβέρνησης με τους οκτάστηλους τίτλους: «Είπατε ψέματα, μας εξαπατήσατε, φύγετε τώρα για χάρη της Ιρλανδίας»! Ακόμη και η πιο δεξιά εφημερίδα της Ιρλανδίας, οι «Αϊρις Τάιμς», καλούν την κυβέρνηση να παραιτηθεί «για να λήξει αυτό το όνειδος», επειδή «δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να κυβερνά αφού έχασε και το τελευταίο ίχνος κύρους, οπότε όσο νωρίτερα λήξει η επιθανάτια αγωνία της τόσο το καλύτερο για όλον τον κόσμο». Μέσα στο κλίμα αυτό, με επιθέσεις οργισμένων πολιτών εναντίον των αυτοκινήτων υπουργών και με μια μεγάλη διαδήλωση να οργανώνεται το Σάββατο εναντίον της κυβέρνησης, την εγκαταλείπουν πανικόβλητοι οι εταίροι της στην εξουσία. Δύο ανεξάρτητοι δεξιοί βουλευτές δήλωσαν ήδη χθες ότι δεν είναι βέβαιοι αν θα ψηφίσουν τον προϋπολογισμό του 2011 στις 7 Δεκεμβρίου, πράγμα που έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί, αν τον καταψηφίσουν, ο προϋπολογισμός δεν περνάει, οπότε η κυβέρνηση ανατρέπεται. Ακόμη και το απεχθές κόμμα των Ιρλανδών Πράσινων, το οποίο συμμετέχει στην κυβέρνηση και μέχρι τώρα στήριζε πλήρως την πολιτική της καθώς μόνο χάρη στους 6 οικολόγους βουλευτές κρατιόταν ο Κάουεν στην εξουσία, προσπάθησε χτες να αποστασιοποιηθεί μήπως και γλιτώσει τη θεωρούμενη ως βέβαιη κοινοβουλευτική εκμηδένισή του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών τον Ιανουάριο, αποσύρεται από τον κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά θα... ψηφίσει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης από την οποία «αποσύρεται»! «Ο λαός αισθάνεται εξαπατημένος και προδομένος» δήλωσε ο ηγέτης των Ιρλανδών Πράσινων Τζον Γκόρμλι, ισχυριζόμενος ότι «λυπάμαι πολύ που η χώρα βρίσκεται στα χέρια του ΔΝΤ και εγώ και οι συνεργάτες μου είμαστε βαθιά αναστατωμένοι από όσα συνέβησαν, αλλά πιστεύουμε ότι έπρεπε να μείνουμε διαρκώς στην κυβέρνηση για να δρούμε υπέρ του εθνικού συμφέροντος»! Χθες τη νύχτα ο Ιρλανδός πρωθυπουργός απέρριψε το αίτημα της αντιπολίτευσης, αλλά και κυβερνητικών βουλευτών να παραιτηθεί αμέσως και δήλωσε ότι θα διαλύσει τη Βουλή και θα προκηρύξει εκλογές μόνο αφού προηγουμένως περάσει τον προϋπολογισμό που θα κατατεθεί στο κοινοβούλιο βάσει και των όρων των ξένων επικυρίαρχων της Ιρλανδίας στις 7 Δεκεμβρίου, αλλά η ψήφισή του μπορεί να χρειαστεί έναν ολόκληρο μήνα. Ετσι οι εκλογές τοποθετούνται περί τον Φεβρουάριο, καθυστερώντας λίγο την απαλλαγή της Ιρλανδίας από αυτή την επονείδιστη κυβέρνηση. ΝΕΟΣ ΣΤΟΧΟΣ Ερχεται η σειρά της Πορτογαλίας Η καθυπόταξη της Ιρλανδίας και η υπαγωγή της σε καθεστώς Μνημονίου ανοίγει τον δρόμο για τη στοχοποίηση πλέον της Πορτογαλίας ως του επόμενου κράτους - θύματος που θα απολέσει την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία του για να μεταφερθεί και αυτή η χώρα στο «δημοσιονομικό Νταχάου» του «πακέτου σωτηρίας» της ΕΕ και του ΔΝΤ, που έστησαν οι Γερμανοί. Οι πάντες πλέον θεωρούν αναπότρεπτη την εξέλιξη αυτή αναφορικά με την Πορτογαλία, την οποία έχουν ήδη ξεγράψει πριν καλά καλά χυθεί το αίμα της Ιρλανδίας στον βωμό του ευρώ. Το μεγάλο στοίχημα πλέον θεωρείται αν θα γονατίσει αμέσως μετά και η Ισπανία - κάτι που θα σήμαινε το τέλος του σημερινού ευρώ.

Η τίγρις στο κλουβί Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ Στην Ιρλανδία δεν είχε... τεμπέληδες και διεφθαρμένους που έριξαν έξω το κράτος. Ομως έχουν μια τρέλα οι κάτοικοι. Κάτι που «έφερνε» σε Μεσόγειο. Περήφανοι, αλέγροι και πολεμιστές που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Ζούσαν ήρεμοι στις πεδιάδες και στα μπαρ, μαζί με τους μύθους και τους ήρωές τους. Γεωργική χώρα που διαβιούσε αξιοπρεπώς, αξιοποιώντας τα περίφημα ΜΟΠ, που είχε επιβάλει στην ΕΟΚ ένας τρελός του Νότου, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ωσπου χτύπησαν την πόρτα της οι μεγάλες αμερικανικές -και άλλες- εταιρείες και μετεβλήθη σε φορολογικό παράδεισο και τόπο ιδανικό για επενδύσεις. Χιλιάδες εργαζομένων βολεύτηκαν στις επιχειρήσεις αυτές, αλλά ο παραδοσιακός παραγωγικός τομέας (της γεωργίας) άρχισε να φθίνει. Ομως κανένας δεν έδωσε σημασία. Οι αγορές, οι επενδυτές, η Ενωση, οι τραπεζίτες και τα πρόθυμα ΜΜΕ της υφηλίου αποθέωναν τη νέα πορεία της Ιρλανδίας. Η «κέλτικη τίγρις» ήταν γεγονός. Η φρενίτις της νέας εποχής δημιούργησε ψευδαισθήσεις ανάπτυξης και έκοψε τα σκοινιά που συνέδεαν την κοινωνία με την πραγματικότητα. Σωρηδόν το χρήμα από τις τράπεζες και ιδού, εντός ολίγου, τα πρώτα απειλητικά σημάδια, σαφή δείγματα για τη φούσκα στην αγορά ακινήτων. Λίγο αργότερα ήρθε και η διεθνής κρίση: οι ξένες εταιρείες μείωσαν τα υποκαταστήματα, το προσωπικό και τις δραστηριότητές τους και να -μαζί με τη φούσκα των ακινήτων που έσκασε- η ιρλανδική κρίση. Η «κέλτικη τίγρις» σερνόταν ξέψυχη και ημιθανής. Ωσπου μοιραία, και μετά από σκληρή διετή λιτότητα, παραδόθηκε στους δυνάστες της Ε.Ε. και του ΔΝΤ... Κάτι δηλώσεις ιθυνόντων περί εθνικής κυριαρχίας αποδείχθηκαν έπεα και φωτοβολίδες. Και η μόνη «κόκκινη γραμμή» απέναντι στους επικυρίαρχους είναι η απεγνωσμένη άμυνα για τη διατήρηση του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων, μπας και περισωθούν οι θέσεις εργασίας... Δεν είναι βέβαιον ότι η έκδηλη οργή και συνολικά οι επαπειλούμενες αντιδράσεις θα μεταβάλουν το τοπίο που διαμορφώνει η παράδοση της Ιρλανδίας στους μηχανισμούς του Μηχανισμού και του Μνημονίου. Εχουν τον τρόπο τους οι δυνάστες δανειστές, ελεγκτές και επικυρίαρχοι: την τρομώδη προπαγάνδα και τα ποικίλα εκβιαστικά διλήμματα. Τα ζήσαμε, τα ξέρουμε... Ομως στην Ιρλανδία, τουλάχιστον τις πρώτες αυτές ώρες, ο δημοσιογραφικός κόσμος δεν παρουσίασε τη δική μας εικόνα. Οι ερωτήσεις των Ιρλανδών δημοσιογράφων προς τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς καθρεφτίζουν τη λαϊκή οργή και την αγανάκτηση για τα κυβερνητικά ψέματα και υψώνουν τα απαιτητικά «γιατί». Οι συγκρίσεις είναι συντριπτικές. Και δυστυχώς είναι εις βάρος μας...

Ενα δάκρυ για την Ιρλανδία

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ «E» 19/11

Την τσάκισαν και την Ιρλανδία! Οχι βέβαια οι απρόσωπες «αγορές» ή οι επίσης μυστηριωδώς ανώνυμοι «επενδυτές», αλλά η Γερμανία και οι μηχανισμοί της ΕΕ, με τη βοήθεια και της Αγγλίας. Εις μάτην οι πατριωτικές κορώνες την Κυριακή του υπουργού Επιχειρήσεων και Εμπορίου της Ιρλανδίας Μπράιαν Ο' Κίφι σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Η κυριαρχία αυτής της χώρας κερδήθηκε με πολύ μεγάλη δυσκολία και η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εκχωρήσει αυτή την κυριαρχία σε οποιονδήποτε» είχε δηλώσει με στόμφο.

«Περιμένοντας την κραυγή βοήθειας από την Ιρλανδία» ήταν ο προκλητικός κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Ντι Βελτ» την επόμενη μέρα, τη Δευτέρα, η οποία αγνόησε επιδεικτικά τις ιαχές αντίστασης της ιρλανδικής κυβέρνησης.

Δηλητηριώδες επί της ουσίας ήταν το ρεπορτάζ που ακολουθούσε: «Η ΕΕ βρίσκεται ενώπιον της επόμενης πράξης σωτηρίας ενός κράτους - μέλους. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Βελτ αμ Ζόντακ», θα γίνουν ήδη αυτή την εβδομάδα στις Βρυξέλλες διαβουλεύσεις για τη συγκεκριμενοποίηση ενός πακέτου βοήθειας» έγραφε κατηγορηματικά.

Είχε δίκιο. Την επόμενη κιόλας ημέρα, την Τρίτη, ο Ολι Ρεν, ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Κομισιόν, ανακοίνωνε ότι η ιρλανδική κυβέρνηση άρχισε συνομιλίες με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την κατάρτιση ενός σχεδίου σωτηρίας του ιρλανδικού τραπεζικού τομέα - μια «κωδική» τεχνοκρατική ονομασία για να μην καταλάβει αμέσως ο ιρλανδικός λαός ότι ετοιμάζεται η χώρα του να υπαχθεί σε καθεστώς ξένης επικυριαρχίας μέσω Μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Χθες πανηγύριζε ψυχρά ο γερμανικός Τύπος, καθώς ήδη αντιπροσωπεία της τρόικας βρισκόταν στο Δουβλίνο και διεξήγε κατεπείγουσες συνομιλίες με θέμα ακριβώς την κατάρτιση μνημονίου. «Επίκειται η ιρλανδική παράκληση για οικονομική βοήθεια» ανέφερε ο πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Τι κρύβεται όμως πίσω από τη φαινομενικά παράλογη στάση της ΕΕ, η οποία πίεζε ασφυκτικά την Ιρλανδία να υπαχθεί με το ζόρι (!) σε καθεστώς μνημονίου και να πάρει δάνεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ ύψους περίπου 100 δισεκατομμυρίων ευρώ; Και γιατί η ιρλανδική κυβέρνηση αρνιόταν τόσο σθεναρά; Μόνο για λόγους εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας;

Σίγουρα οι λόγοι αυτοί υφίστανται. Οι Ιρλανδοί χρειάστηκαν αγώνες αιώνων για να κερδίσουν μόλις προ 90 χρόνων την ανεξαρτησία τους από την Αγγλία και μάλιστα μόνο σε ένα τμήμα της πατρίδας τους, ενώ μόλις το 1949 το βρετανικό κοινοβούλιο αποδέχθηκε ότι η Ιρλανδία δεν είναι «κτήση» της Βρετανίας!

Υπάρχει όμως και ένα άλλο «μυστικό», πέρα από την αγάπη των Ιρλανδών για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας τους. 

Πολύ πιο ταπεινό.

Η Ιρλανδία έχει έναν εξωφρενικά χαμηλό συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων που δεν υπάρχει πουθενά αλλού μέσα στην ΕΕ - 12,5%!

Σε Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία κ.λπ. ο συντελεστής αυτός είναι διπλάσιος ή και τριπλάσιος. Μέσω του συντελεστή αυτού και καθώς η Ιρλανδία είναι μέλος τόσο της ΕΕ όσο και της ευρωζώνης, το Δουβλίνο προσελκύει γιγαντιαίες αμερικανικές και άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες δηλώνουν ως έδρα τους την Ιρλανδία, δεν πληρώνουν ουσιαστικά τίποτα για φόρους και αναπτύσσουν ελεύθερα τη δραστηριότητά τους, χωρίς δασμούς ή άλλα εμπόδια, σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο!

Αυτό προκαλεί την οργή του Βερολίνου, των Βρυξελλών και όλων των άλλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών, οι οποίες το θεωρούν «αθέμιτο ανταγωνισμό», αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γιατί η ευρωζώνη ή η ΕΕ δεν έχουν κοινή φορολογική πολιτική.

Ετσι, είναι βέβαιο ότι ο πρώτος όρος που θα περιέχει το ιρλανδικό μνημόνιο θα είναι σίγουρα ή αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων, κάτι που θέλει να αποτρέψει πάση θυσία η ιρλανδική κυβέρνηση!

«Επίθεση στον ιρλανδικό φορολογικό παράδεισο» π.χ. ο αποκαλυπτικός τίτλος οικονομικής ανάλυσης στη γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». «Η ΕΕ θα απαιτήσει από την Ιρλανδία αύξηση φόρων για να τη διασώσει» πανηγύριζε στους τίτλους της και η ισπανική «Ελ Παΐς». Ολη η φασαρία δηλαδή για το... 12,5%!

ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Είναι φάρμακο ή... δηλητήριο;

ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ η ιρλανδική οικονομία. Στην Ιρλανδία όμως έχουν ήδη καταβαραθρωθεί μισθοί και συντάξεις. Εχουν ήδη καταργηθεί όλα τα εργατικά δικαιώματα. Εχει ήδη εκποιηθεί η δημόσια περιουσία. Φοροδιαφυγή δεν υπάρχει, γιατί όπως είπαμε οι επιχειρήσεις φορολογούνται με ασήμαντο συντελεστή.

Αυτή η χώρα του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού κατέρρευσε 


όμως, επειδή έχει εφαρμόσει κατά γράμμα όλα αυτά που επιτάσσει 


στην Ελλάδα το... Μνημόνιο που έχει υπογράψει η κυβέρνηση 


Παπανδρέου με την ΕΕ και το ΔΝΤ! Υλοποίησαν τη γραμμή αυτή 


και... χρεοκόπησαν! Εύλογο λοιπόν το ερώτημα που πρέπει να 


απασχολήσει όλους τους Ελληνες: φάρμακο είναι τελικά αυτό που 


προτείνει η συνταγή του ΔΝΤ ή... δηλητήριο;