Το καφέ των εκλεκτών ψυχών

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ Φωτ.: ΟΡΕΣΤΗΣ ΣΕΦΕΡΟΓΛΟΥ

Ανθρωποι που η κοινωνία έβαλε στο περιθώριο, επειδή ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, έστησαν το «Μύρτιλλο» στο Νέο Ηράκλειο και το βλέπουν να... ανθίζει, δίνοντας μαθήματα επιχειρηματικότητας, αλλά κυρίως ανθρωπιάς...

Η 30χρονη Ολγα μέχρι τον Νοέμβριο ήταν στα αζήτητα. Εγώ της μιλάω κανονικά και εκείνη διαβάζει τα χείλη μου. Με τα χέρια της μου ζωγραφίζει το παράπονό της: «Κανένας εργοδότης μέχρι τώρα δεν με προσέλαβε». Σερβίρει, κρατάει τον μπουφέ, κάνει ταμείο και επιτέλους πληρώνεται και έχει ένσημα.

 Δέκα παραγγελίες και ο Αρης δεν βγάζει μπλοκάκι, δεν το χρειάζεται. «Τα θυμάμαι όλα», λέει. Σε λίγα λεπτά επιστρέφει με το δίσκο και σερβίρει τους πελάτες. «Εχουμε αυτή την καλή μνήμη, λόγω του συνδρόμου Ασπεργκερ», σχολιάζει η Νάνσυ. Η ίδια θυμάται απ' έξω τα υλικά από όλες τις συνταγές που παρασκευάζονται στην κουζίνα. Πίσω από τον μπουφέ, η Ολγα φτιάχνει τους καφέδες. Δεν χρειάζεται να της πεις δεύτερη φορά πώς τον πίνεις. Είναι κωφή, αλλά αστέρι στη χειλαναγνωσία. Βρισκόμαστε στο «Μύρτιλλο», στο «καφέ των εκλεκτών ψυχών» -έτσι το αποκαλεί η νόμιμη εκπρόσωπος της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.) που λειτουργεί το καφέ.

Εδώ απασχολούνται μόνο άνθρωποι από ευπαθείς ομάδες. Οι «μη κανονικοί», αυτοί που δεν θεωρούνται ανταγωνιστικοί στην αγορά και συνήθως είναι αόρατοι, όταν ψάχνουν δουλειά. Η δική τους κρίση ξεκίνησε πολύ πριν από την οικονομική κρίση της χώρας. Ξεκίνησε την ημέρα που ο γιατρός διέγνωσε την ιδιαιτερότητά τους. Οι περισσότεροι υπέγραψαν τότε, χωρίς να το ξέρουν, σύμβαση αορίστου χρόνου με την ανεργία.

Στην παρέα τον φωνάζουν «Βερόπουλο», επειδή είναι υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό του μαγαζιού. Ο Νίκος Σανιδάς ανέλαβε εδώ πρώτη φορά την ευθύνη να κάνει συναλλαγή με τράπεζα. «Μέχρι να έρθω στο "Μύρτιλλο" έκανα μόνο δουλειές του ποδαριού», λέει ο ίδιος.

 Ρίσκαρε και κέρδισε

Σε μια χώρα που ψάχνει για λύσεις στο παρελθόν, μια καθηγήτρια, η Γεωργία Βαμβουνάκη, πήρε το ρίσκο και έκανε πράξη μια ιδέα από το μέλλον. Βρήκε ένα χώρο, εγκαταλειμμένο για χρόνια, απέναντι από το σταθμό του τρένου στο Νέο Ηράκλειο, τον ανακαίνισε και τον μεταμόρφωσε σε πρωτοπόρο και δυναμικό καφέ.

Για την Ολγα, τον Αρη, τη Σοφία, τον Δαμιανό, τη Νάνσυ, τον Νίκο, την Αιμιλία και τα υπόλοιπα μέλη του «Μύρτιλλου», το κατώφλι της εισόδου είναι κάτι περισσότερο από χώρος εργασίας και εκπαίδευσης. «Είναι έξοδος προς τη ζωή», λέει η κ. Βαμβουνάκη.

Οταν ο Αρης Μπέζος παίρνει παραγγελίες δεν κρατάει ποτέ σημειώσεις. Δεν χρειάζεται. Εχει εξαιρετική μνήμη, λόγω του συνδρόμου Ασπεργκερ, γεγονός που αξιοποιήθηκε στο «Μύρτιλλο»

«Δεν είμαι επιχειρηματίας, δεν είμαι οικονομολόγος», διευκρινίζει η ίδια. «Συνήθως τα κάνω θάλασσα στα οικονομικά. Τα πάγια μηνιαία έξοδα είναι 12.000 ευρώ, αλλά πρώτα θα πληρώσω τους εργαζόμενους. Τα έφερε η ζωή έτσι, κι έχω ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, το οποίο μεγάλωσε στη Σκοτία και ευτυχώς δεν πήγε ποτέ σε ελληνικό σχολείο. Και δεν το λέω για να υποτιμήσω τα σχολεία της πατρίδας μας. Αλλωστε κι εγώ είμαι φιλόλογος, έχω δουλέψει σε δημόσια σχολεία».

Εμπνεύστηκε την ιδέα όταν διέμενε στη Σκοτία. «Ο γιος μου παρακολούθησε ένα τμήμα catering και στη συνέχεια έκανε την πρακτική του σε ένα καφέ. Αυτό το διάστημα είδα πώς μεταχειρίζονται οι άλλες κουλτούρες τους ανθρώπους με διαφορετικότητα. Και είπα ότι αυτό χρειάζεται στην Ελλάδα». «Δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η ιδέα αυτή, αν δεν μας είχαν βοηθήσει οικονομικά κάποιοι ιδιώτες (βασικός δωρητής που έδωσε τα χρήματα για την ανακαίνιση του χώρου είναι το κοινωφελές ίδρυμα "ΤΙΜΑ"). Μου ζήτησαν να μην αναφέρω τα ονόματά τους»...

Ο Δαμιανός Ράφαν, μισός Σκοτσέζος, είναι γιος της νόμιμης εκπροσώπου της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης που λειτουργεί το καφέ. «Το όνειρό μου είναι μόλις μάθω καλά τη δουλειά εδώ, να πάω να δουλέψω σε άλλη καφετέρια, ως υπάλληλος. Τα αφεντικά έχουν πολλά στο κεφάλι τους»

Βουλιάζω στον καναπέ, θέα στην ανοιχτή κουζίνα. Ολα τα εδέσματα που σερβίρονται είναι χειροποίητα. Οι μαθητευόμενοι «μάγειρες» ζυμώνουν σήμερα ψωμί. Ανάμεσά τους τριγυρίζει και η Αιμιλία Καρδάρα, η «οικολόγος» της παρέας. «Τους κλείνω συνεχώς τη βρύση. Δεν μπορείς να αφήνεις το νερό να τρέχει, να σπαταλάς έτσι το νερό», λέει η ίδια. «Εδώ σε προσέχουν καλύτερα. Εγώ έχω κατάθλιψη, αλλά ακολουθώ αγωγή και είμαι μια χαρά. Εγώ έχω Ασπεργκερ. Κι αυτό φέρνει πολλά άσχημα. Μου φέρνει αυτή την πολυλογία, βρε παιδί μου, και τις εμμονές και τον ψυχαναγκασμό. Αλλά εμείς με το Ασπεργκερ αν βάλουμε ένα στόχο να μάθουμε κάτι, το μαθαίνουμε καλύτερα κι από ειδικό». Στα 34 της, κι ενώ δουλεύει σχεδόν μια δεκαετία, «πρώτη φορά μου κολλάνε ένσημα. Παλιά δούλευα στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, έκανα δύο χρόνια πρακτική. Μόνο ως διανομέας φυλλαδίων έχω πληρωθεί, έστω και μαύρα», λέει η Αιμιλία.

«Είναι δύσκολο να βρεις δουλειά, και αν είσαι σαν εμάς, με ειδικές ανάγκες, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Είναι σημαντικό να αποκτήσεις εμπειρία και αυτοπεποίθηση. Μετά από δω θα ανοίξω τα φτερά μου», λέει η 23χρονη Σοφία Παππά. Είναι γραμματέας της καφετέριας και χαρούμενη που επιτέλους «οι γνώσεις μου δεν πάνε χαμένες. Σπούδασα διοίκηση επιχειρήσεων σε ΙΕΚ».

Παρακολουθώ την Ολγα. Την 30χρονη κοπέλα, με το tattoo στην πλάτη, που «θα μπορούσε να κρατάει μόνη της όλο το μαγαζί», όπως λέει η κ. Ράφαν. Παίρνει παραγγελίες, φτιάχνει καφέδες, σερβίρει, κρατάει το ταμείο. Κι όμως μέχρι τον Νοέμβριο ήταν στα αζήτητα. Εγώ της μιλάω κανονικά και εκείνη διαβάζει τα χείλη μου. Με τα χέρια της μου ζωγραφίζει το παράπονό της: «Κανένας εργοδότης μέχρι τώρα δεν με προσέλαβε».

Η δική της κώφωση τύφλωσε προφανώς αυτούς που αποφασίζουν ποιος θα πάρει τη δουλειά. Η Ολγα σπούδασε διακοσμητική στο ΤΕΙ Αθηνών, μιλάει ξένες γλώσσες, ενώ παράλληλα είναι πρωταθλήτρια στο γυναικείο ποδόσφαιρο. «Στον ελεύθερο χρόνο σου τι κάνεις;» τη ρωτάω. «Πάω για bungee jumping» απαντάει. «Αυτό το περιβάλλον μού δίνει δύναμη να συνεχίσω. Εδώ αποκτάς αυτοπεποίθηση και εμπειρία. Αυτό που γίνεται εδώ είναι πολύ σημαντικό». Ονειρό της, να ανοίξει κάποτε δικό της μαγαζί με κοσμήματα. Το βλέμμα της ελέγχει συνεχώς το χώρο. «Κοιτάζω μήπως ξεχαστεί κανένας και πιάσει κουβέντα με τους πελάτες» λέει.

Οταν ο Δαμιανός Ράφαν απουσιάζει από το πόστο του, το πιθανότερο είναι πως μιλάει με τους πελάτες ή έχει πάει βόλτα στις διπλανές καφετέριες. «Ολοι τον έχουν μάθει. Είναι πολύ κοινωνικός», λέει γελώντας η μητέρα του. Ο ίδιος λέει «είμαι απλώς λίγο ζωηρός». Αθελά του έχει αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις στη γειτονιά. Γνωρίζει ονομαστικά ακόμα και τους πλανόδιους μικροπωλητές. Ψάχνω να βρω σε τι είναι διαφορετικός. Και το βρίσκω: είναι ίσως ο μοναδικός Ελληνας που δεν θέλει να γίνει αφεντικό. «Το όνειρό μου είναι μόλις αποκτήσω εμπειρία, να πάω να δουλέψω σε άλλη καφετέρια, ως υπάλληλος. Τα αφεντικά έχουν πολλά στο κεφάλι τους. Εγώ θέλω να τελειώνω και να είμαι ελεύθερος».

Φορτιστές αισιοδοξίας

Ενα εγκαταλειμμένο κτήριο σάπιζε όρθιο για πολλά χρόνια. Μέχρι που η Γεωργία Βαμβουνάκη ανέλαβε να φτιάξει το καφέ... των εκλεκτών. «Εδώ δουλεύουν επί πληρωμή 10 άτομα και οι υπόλοιποι εκπαιδεύονται» λέει η ίδια

Οι καρέκλες σ' αυτό το μαγαζί λειτουργούν σαν φορτιστές αισιοδοξίας. Φεύγοντας, οι υπάλληλοι σε ραντίζουν με ευχές. Και ζητάνε υποσχέσεις, ότι δεν θα τους ξεχάσεις. «Στο καλό, καλή όρεξη αν πας για φαγητό», «Να έρθεις το απόγευμα που θα είναι έτοιμο το ψωμί», «Αν σου άρεσε, μπορείς να υποσχεθείς εδώ και τώρα ότι θα ξανάρθεις;», «Αν δεν κρατήσεις την υπόσχεσή σου, δεν ξέρεις τι σε περιμένει!». Ποτέ ξανά δεν απέκτησα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τόσο πολλούς φίλους.

Διδάσκουν και αυτοαξιολόγηση

Η βασική διαφορά αυτής της καφετέριας με τις υπόλοιπες δεν είναι μόνο στο ποιος σε σερβίρει, αλλά και στο τι σε σερβίρει. Τα πάντα εδώ είναι χειροποίητα. Ακόμα και το ψωμί για τα σάντουιτς

«Στόχος μας είναι να αντιληφθούν όσοι ανήκουν στην ομάδα, ότι δεν είναι αντικείμενα περίθαλψης. Γι' αυτό και παραπέμπουμε στην ατομική ευθύνη», τονίζει η Γεωργία Βαμβουνάκη. Εδώ όλοι περνούν από διαδικασία αυτοαξιολόγησης, η οποία περιλαμβάνει ένα ερωτηματολόγιο του τύπου «ποιες είναι οι ευθύνες σας;», «τις αναλάβατε;».

Από τους γονείς, λέει η ίδια, «δεν ζητάμε παρά μόνο κάποια πιστοποιητικά. Δεν τους αφήνουμε να μιλάνε πολύ. Γιατί οι Ελληνες γονείς έχουν την τάση του "i know better". Συνεργαζόμαστε με μια ειδική επιστήμονα, ψυχοθεραπεύτρια και δασκάλα, την Ειρήνη Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, η οποία κάνει παράλληλα τη δική της αξιολόγηση. Ξέρετε, εδώ απαγορεύεται να φταίει ο άλλος. Οποιος βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης και μεταθέσει την ευθύνη σε κάποιον άλλον, θα υποστεί την ποινή».

Μέρος της εκπαίδευσης, εκτός από τη δουλειά που κάνουν, είναι το πρόγραμμα εξωτερικής δράσης. «Ξεκινάμε τώρα μια δράση στα ΚΑΠΗ και σε παιδικά ιδρύματα στα οποία οι εργαζόμενοι εδώ θα κάνουν εθελοντική εργασία: θα φτιάχνουν τσάι στους παππούδες, θα διαβάζουν παραμύθια, θα τους πηγαίνουν βόλτα», λέει η κ. Βαμβουνάκη.

Στο άκουσμα της νέας δράσης, ο 28χρονος Αρης Μπέζος, εκπαιδευόμενος σερβιτόρος, ενθουσιάζεται. Στο παρελθόν έχει δουλέψει σε βιβλιοθήκη στο Χαλάνδρι. Ανυπομονεί να μπει στη λίστα των 10 ατόμων που εργάζονται με αμοιβή. Το ίδιο και ο 26χρονος Νίκος Σανιδάς. Στην παρέα τον φωνάζουν «Βερόπουλο» επειδή είναι υπεύθυνος για τον ανεφοδιασμό του μαγαζιού. Εδώ, ανέλαβε πρώτη φορά την ευθύνη να κάνει συναλλαγή με τράπεζα. «Μέχρι να έρθω στο Μύρτιλλο, έκανα μόνο δουλειές του ποδαριού», λέει ο ίδιος. «Τώρα με έχει μάθει όλη η γειτονιά. Οταν πηγαίνω για ψώνια, ξέρουν ότι εμένα θα μου κόψουν τιμολόγιο».

Μόνη της στο τρένο...

Το «Μύρτιλλο» ήταν για τη Νάνσυ Χήρα το πρώτο βήμα στην ανεξαρτησία. «Είμαι πιο υπεύθυνη, σίγουρο αυτό» λέει. Στα 23 της, πρώτη φορά, εκλήθη να χρησιμοποιήσει μόνη της τα μέσα μαζικής μεταφοράς. «Μένω στον Υμηττό, είναι μακριά. Μέχρι τώρα ερχόμουν με τη μητέρα μου. Τώρα, που γνώρισα καλύτερα τη διαδρομή, έρχομαι μόνη μου. Παίρνω και τον ηλεκτρικό, που μου αρέσει».

«Τώρα νιώθω υπεύθυνη», λέει η Νάνσυ Χήρα (αριστερά στη φωτ.). Δίπλα της, η Σοφία Παππά εκτελεί χρέη... γραμματέα της καφετέριας

«Δεν περίμενα ότι θα βρεθεί το Μύρτιλλο», συνεχίζει η ίδια. «Ελεγα σιγά μη βρω δουλειά. Μέχρι που ο Αρης, τον οποίο γνωρίζω από τον ελληνικό σύλλογο για το σύνδρομο Ασπεργκερ, έκανε εδώ τα γενέθλιά του και με κάλεσε. Εγώ μέχρι τότε, έφτιαχνα χειροποίητα κεριά αλλά δεν προλάβαινα να κάνω πολλές εκθέσεις. Στεναχωριόμουν που δεν μπόρεσα να έχω μεγάλη παραγωγή. Εφτιαξα περίπου 100». Τώρα η Νάνσυ οργανώνει την ομάδα της μαγειρικής. «Εχω σπουδάσει μαγειρική και ζαχαροπλαστική σε ΙΕΚ και τώρα εκπαιδεύομαι στο παρασκευαστήριο. Είμαι καλή στο ψωμί. Εχω εξασκηθεί στο ζύμωμα. Φτιάχνουμε γλυκά, διάφορα. Σου αρέσουν τα cupcakes; Να έρθεις να φας», λέει.

«Εχω Ασπεργκερ, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα εφόσον κρατιέμαι ήρεμη», μου είπε κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας. «Υπάρχουν διάφορες τεχνικές που διώχνουν το άγχος. Πάντα κάτι σκέφτομαι από μέσα μου. Το έχω αγαπήσει το Ασπεργκερ, δεν το έχω μισήσει. Θεωρώ ότι είναι λάθος να μην αγαπάς κάτι που έχεις εσύ και είναι κομμάτι της ζωής σου. Αν το έχεις κάτι από μικρός δεν μπορείς να πεις το μισώ, όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό. Προσπαθούμε να μη μας κρύψουνε τα σύννεφα βρε...».

http://www.enet.gr

Επιλογή: Κυριακή Βουτσαρά

4 ευρώ το ακριβότερο πιάτο ...!!!

6 άνεργοι άνοιξαν ένα μαγαζί με «τίμιο φαγητό» στα Κάτω Πετράλωνα και κάνουν θραύση –[εικόνες]

Εδώ και ενάμιση χρόνο στην πλατεία Ηούς, στα Κάτω Πετράλωνα άνοιξε το Περιβολάκι, που πιστεύει στην αρχή της αλληλέγγυας οικονομίας και αποδεικνύει πως στην κρίση το “Μαζί” είναι δύναμη. Έξι δυναμικοί άνθρωποι βρίσκονται πίσω από το εγχείρημα αυτό, η Μαίρη, η Αγγελική, η Πόπη, η Μαρία, η Βούλα και ο Παναγιώτης, άνθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους κι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να βρούνε λύση στο γρίφο της επιβίωσης. «Πριν από ενάμιση χρόνο εγώ και η Αγγελική εργαζόμασταν στα περιοδικά του Κωστόπουλου και ζήσαμε την κοροϊδία για τα καλά. Στην πρώτη απεργία βλέπαμε συναδέλφους να πηδάνε τα κάγκελα για να δουλέψουν για το καλό μας αφεντικό και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Εκεί νομίζω ήταν και το πρώτο καμπανάκι που μας έκανε να οργανωθούμε σε σωματεία και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, απόφαση που μας δικαίωσε αφού ήμασταν από τις λίγες που αποχώρησαν από την εταιρία με νόμιμη απόλυση και αποζημίωση και νιώθουμε νικήτριες για αυτό. Ύστερα από την απόλυση, με μότο “κανένας μόνος του στην κρίση” αποφασίσαμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κι έτσι γεννήθηκε το Περιβολάκι» αναφέρει η Μαίρη. Την ιδέα του συνεταιρικού καφενείου στη συνέχεια ασπάστηκαν η Πόπη, η Βούλα και η Μαρία ενώ τελευταίος μπήκε στην παρέα ο Παναγιώτης, ο μοναδικός άντρας, η ήρεμη δύναμη και μάγειρας του μαγαζιού. Ο ίδιος οραματίζεται ένα σύστημα κατά το οποίο οι εργαζόμενοι θα έχουν μία εβδομάδα το μήνα ρεπό και όπως λέει, είναι πολύ κοντά στο να βρει τη λύση για να το καταφέρει.

Οι συνεργάτες τους -από τον δικηγόρο που βοήθησε στο καταστατικό έως τους παραγωγούς- είναι άνθρωποι που ασπάζονται τη λογική της κολεκτίβας ενώ όλα τα προϊόντα του μαγαζιού τα προμηθεύονται χωρίς μεσάζοντες, στη δικαιότερη τιμή για τον παραγωγό και προσφέρονται στην πιο συμφέρουσα τιμή για τον πελάτη. Χωρίς λοιπόν την εμπλοκή πολυεθνικών, εδώ θα απολαύσει κάποιος τον ζαπατίστικο, βιολογικό καφέ ποικιλίας Arabica από τις αυτόνομες κοινότητες των βουνών του Νότιου Μεξικού, λαχταριστά ροφήματα από τον μη-κερδοσκοπικό Συνεταιρισμό “Συν-Άλλοις” -από 1,5 ευρώ έως 3 ευρώ-, δροσερές μπύρες “Argos Star” (που φέρνει η Βούλα αποκλειστικά στο μαγαζί από την τοπική κάβα «Αμπελοφιλοσοφίες»), απαστερίωτες μπύρες Ζέος από τον Ίναχο Αργολίδας, τσιπουράκι από τον συνεταιρισμό Τυρνάβου, βιολογικό κρασί από τη Νεμέα και φυσικά την καταπληκτική τους ρακή από ένα οικογενειακό καζάνι που κοχλάζει στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. Όλα αυτά συνδυάζονται με μεζέδες –το ακριβότερο πιάτο κοστίζει 4 ευρώ- τυρόπιτα κανταΐφι, κρητικό ντάκο, λουκάνικο πηλιορείτικο, καταπληκτικό χοιρινό (συνταγή του Παναγιώτη) με θυμάρι, μπούκοβο και πορτοκάλι ενώ εδώ όπως μας είπαν σερβίρεται και η καλύτερη φάβα που κυκλοφορεί αυτή την περίοδο στην Αθήνα.

Εκτός από τους καφέδες και το τίμιο φαγητό, το “Περιβολάκι” συμμετέχει και στα πολιτιστικά, οργανώνοντας συχνά βραδιές λογοτεχνίας, γευσιγνωσίας και ζωντανής μουσικής, με παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα.

Τέλος, στα συν του μαγαζιού, δεν γίνεται να μην αναφερθεί η στενή συνεργασία του με το περιοδικό “Σχεδία”, το οποίο προσλαμβάνει ως πωλητές μόνο άνεργους και άστεγους, βοηθώντας τους έτσι να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Μέσα στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, το “Περιβολάκι” συμμετέχει στο πρόγραμμα “Ένας καφές σε περιμένει”, σύμφωνα με το οποίο μαζί με τον καφέ που παραγγέλνει κάποιος, μπορεί να πληρώσει ακόμη έναν για να προσφερθεί σε έναν συνάνθρωπό του που δεν έχει τη δυνατότητα ούτε γι’ αυτή την απλή απόλαυση. Λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 02:00 το βράδυ.

“Περιβολάκι”: Αθηναίου 7 και Πλατεία Ηούς, Κάτω Πετράλωνα, Τηλέφωνο: 213 0237 687.

 popaganda.gr

http://gr.celebrity.yahoo.com

http://filotimoi.blogspot.gr/2014/03/4.html

Πολύ συγκινητική διαφήμιση από την εταιρία τηλεπικοινωνιών TrueMove στην Ταϊλάνδη.

Επιλογή: Κυριακή Βουτσαρά

Οδοιπορικο στη Κεφαλονια Φεβρουαριος 2014

 (φωτο Δημ. Δανοπουλος)

Συνέχεια εδώ με πολλές φωτογραφίες...http://oallosanthropos.org

«Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»…

Πρώτη καταχώρηση: 17/02/2014 - 09:00

Τελευταία δημοσίευση: 12:58Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 Ήταν 16 Φεβρουαρίου 1999. Συμπληρώθηκαν 15 χρόνια. Η Ελλάδα εκείνο το πρωινό ξυπνούσε σαστισμένη. Η είδηση πέρασε από στόμα σε στόμα: Από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα ο Οτσαλάν είχε βρεθεί στα χέρια των Τούρκων! Σαν ηλεκτρικό ρεύμα το αίσθημα της ντροπής χτυπά και κατακλύζει τον ελληνικό λαό. Δεν θα αργήσει να μετατραπεί σε κύμα οργής…

   «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες "φιλότιμο" και "αξιοπρέπεια";». Αυτή ήταν η ερώτηση που τέθηκε την ίδια μέρα στην αίθουσα ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών προς τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Πράγματι: Εκείνες τις ώρες η Ελλάδα είχε οδηγηθεί με την υπόθεση Οτσαλάν σε τέτοιον κατήφορο, που τίποτα δε θεωρούνταν δεδομένο. Ούτε ακόμα και το τι σημαίνουν λέξεις όπως «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»...

   Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε περάσει στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί...), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο...

   Δυο μέρες μετά από την μεταφορά του ηγέτη των Κούρδων στις τουρκικές φυλακές, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Είναι αξιοσημείωτο τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης. Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας». Αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Σημίτη, μόλις δύο 24ωρα από την αποκάλυψη της υπόθεσης Οτσαλάν! Ο Οτσαλάν είχε πέσει στα χέρια των Τούρκων, η εμπλοκή της Ελλάδας ήταν αδιαμφισβήτητη κι αυτός, ο κ.Σημίτης, επέλεγε εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να χαρακτηρίσει σαν «ένοπλη ανταρσία»,για να καταγγείλει σαν «τρομοκρατία και βία» την πάλη των Κούρδων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους…

   Θα το επαναλάβουμε: Εκείνη η απίστευτη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη είχε εκδοθεί τη στιγμή που οι εικόνες του δέσμιου Οτσαλάν έκαναν το γύρο του κόσμου! Η Ελλάδα είχε γίνει διεθνώς «ρεντίκολο». Στο δε εσωτερικό η υπόθεση Οτσαλάν είχε δώσει ευκαιρία σε εθνικιστικούς κύκλους να εγγράφουν μελλοντικές «πατριωτικές» υποθήκες. Κι όμως: Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί για το κατάντημα στο οποίο είχε οδηγηθεί, αλλά στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), καυχιόταν κιόλας ότι: «Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν»!

   Ποια ήταν η εμπλοκή της κυβέρνησης του κ.Σημίτη σε αυτή την ιστορία; Ποια είναι η αλήθεια; Ποια είναι η ειλικρινής εκδοχή; Η εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν παρέδωσε η ίδια τον Οτσαλάν στην Τουρκία, ότι δεν τον κατέδωσε, είτε απευθείας, είτε μέσω των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ή άλλου τρόπου, ότι αυτή η κατάληξη ήταν αποτέλεσμα κάποιου λάθους»; Η’ η εκδοχή που ακουγόταν στα συλλαλητήρια και γραφόταν στις εφημερίδες: Οτι επρόκειτο για μια «κυβέρνηση - καταδότη»…

   Αν θα θέλαμε να ανασυνθέσουμε το κλίμα της εποχής, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο χειρισμός της υπόθεσης Οτσαλάν έγινε από μια κυβέρνηση που είχε ήδη στο ενεργητικό της τα «ευχαριστώ» προς τις ΗΠΑ μετά τα Ίμια. Που υπό το βλέμμα της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, της κυρίας Ολμπράιτ, είχε ήδη συνυπογράψει την ελληνοτουρκική συμφωνία της Μαδρίτης που αναγνώριζε«νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Που είχε φερθεί με το γνωστό τρόπο στην υπόθεση των «S-300» μετά από απαίτηση των Αμερικανών. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να πιστέψει την εκδοχή της κυβέρνησης την ώρα που ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων;...

   Κανένας δεν πίστεψε την κυβέρνηση Σημίτη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λίγο αργότερα ήρθε και η αποκάλυψη της έκθεσης του πρέσβη της Ελλάδας στην Κένυα, όπου καταγράφονταν «χαρτί και καλαμάρι» τα γεγονότα όσον αφορά τη μεταφορά και την παραμονή του Οτσαλάν στην πρεσβεία καθώς και το τέλος που ακολούθησε.

   Η έκθεση του πρέσβη ήταν συγκλονιστική. Εκεί, στην έκθεση - ομολογία, έγινε γνωστό στο πανελλήνιο ποια ήταν η εντολή από την Αθήνα προς την ελληνική πρεσβεία της Κένυας. Η εντολή ήταν σαφής: «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»! Αυτή ήταν η εντολή. Τον πήγαν στην Κένυα, όπως έλεγαν, για να τον σώσουν. Και τελικά τον «πέταξαν έξω». Αλλά απ ' έξω ήταν οι Τούρκοι...

   Όποια και αν θα είναι η αποτίμηση της Ιστορίας για τον Οτσαλάν, όποια κι αν θα είναι η τελική κρίση του κουρδικού λαού για το πρόσωπό του, το γεγονός παραμένει: Από τα χέρια μιας ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Οτσαλάν έπεσε στα χέρια της Τουρκίας. Κι αυτό, ως στιγμιότυπο της – ελληνικής, πια -  Ιστορίας, θα αποτελεί εσαεί κηλίδα ντροπής. Για εκείνους (τους«μεγάλους τραγουδιστές» και τις «δεσποινίδες Κατεχάκη») που δια πράξεων ή παραλείψεων πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εξέλιξη.  

ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Κωνσταντινος Πολυχρονοπουλος

Οτι γράψω είναι, δική μου προσωπική άποψη, για τα πως είδαν τα δικά μου μάτια και το τι μου είπαν άνθρωποι που ζουν εκεί. Στο νησί, στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι. Φτάσαμε την Πέμπτη το βράδυ, μας πήγαν στο πλοίο που είναι αγκυροβολημένο στο λιμάνι του Αργοστολίου, το οποίο ήταν γεμάτο ανθρώπους που δεν είχαν ανάγκη να κοιμηθούν εκεί, αλλά να ξεπεράσουν τον φόβο τους το να μπουν στα σπίτια τους, που δεν είχαν τίποτα από ζημίες, αλλά και από ανθρώπους που ήθελαν να μπουν σε κρουαζιερόπλοιο. Οι λιμενοφύλακες έκαναν τον έλεγχο ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει τυπικά. Την επόμενη μέρα παίρνουμε το καραβάκι και πάμε Ληξούρι. Με το που φτάνεις στο λιμάνι του Ληξουρίου βλέπεις στα αριστερά σου γκρεμισμένα σκαριά 6 η 7 τον αριθμό να σου λένε ότι έγινε εκεί. Βγήκαμε έξω και κατευθείαν βλέπεις τον δρόμο χαραγμένο, την πλατεία εκεί μπροστά σου να είναι το πλακόστρωτο κατεστραμμένο και καμιά 20αρια εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού να κάθονται σε ένα τραπεζάκι καφετέριας. Ξεκινάμε άμεσα να στήνουμε και αμέσως να έρχονται άνθρωποι να μας ρωτάνε από που είμαστε, όταν τους λέμε έρχονται και μας χαμογελάνε και μας λένε να βοηθήσουν και αυτοί, Ληξουριωτες να βοηθούν εμάς, να χαμογελάνε και να μας αγκαλιάζουν με την πρώτη μάτια. 

-Νικόλας, Ελένη, μια καφετέρια που είναι ανοιχτή μας κερνάει καφέ και συζητάμε, συζητάμε το πως ένιωσαν, αυτό είχαν ανάγκη να μιλήσουν με ανθρώπους που δεν ήταν εκεί στους σεισμούς, να λένε τον νιώσατε και εσείς τον πρωινό; 4,8 ήταν, αλλά δεν πειράζει, πότε θα σταματήσουν, να ρωτάνε, όχι εμάς αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό και να χαμογελάνε, να κάνουνε χιούμορ και να γελάμε όλοι μαζί. 

-Ελένη, Αφροδίτη, Νικόλας εθελοντές από τους γιατρούς του κόσμου μας βοηθάνε και είναι μαζί μας συνεχεία, κάνουμε το πρώτο μαγείρεμα και πάμε στα χωριά αφού φάγαμε στην πλατεία όλοι γελάνε, ρωτάνε αν φεύγουμε κιόλας μαζί, Μαντζαβανατα, Ββυννι, γκρεμισμένα σπίτια, γκρεμισμένα δεντρά, γκρεμισμένες αυλές, γκρεμισμένα όνειρα, γκρεμισμένες.... Το χαμόγελο όμως ζωγραφισμένο στα χείλη τους, το Λυξιουριότικο χιούμορ στο ζενίθ τους, μας πειράζουν και γελάμε, χαμός, ζεστό φαγητό, επιτέλους, όχι παγωμένο πρόβλημα με το νερό, μπερδεύτηκαν τα πόσιμα με την αποχέτευση, παράπονα από τους πολίτες και τους εθελοντές για την οργάνωση και το πλιάτσικο που γίνετε, παράπονα και για τους πολιτικάντηδες που ήρθαν, χιούμορ για την 103χρονη που μίλησε στον Σαμαρά και πέθανε 3 μέρες μετά με εγκεφαλικό, χιούμορ καυστικό για όλους, χιούμορ και οργή για την αστυνομία και πυροσβεστική που μετά τον δεύτερο σεισμό, 2-3 μέρες μετά χτύπαγε τις πόρτες και έλεγε στον κόσμο να βγει έξω γιατί περίμεναν λέει μεγάλο σεισμό, άλλοι λένε ότι το έκαναν για να μην δουν τον Αδωνη στο νοσοκομείο και τον λυντζάρουν, όλα αυτά με το Λυξουριότικο χιούμορ. 

-Ελένη, βοήθεια μεγάλη σε διακίνηση με τα αυτοκίνητα, εισιτήρια πλοίων δεν πληρώνουμε, κανόνισε και την διανομή, μη λειτουργικό το κρουαζιερόπλοιο στο Λυξούρι, πως να πάμε με λάντζα εκεί και που θα αφήνουμε τα απίδια μας όταν εμείς γυρνάμε πίσω, οργή για τα σχολεία που είναι ακόμα κλειστά και τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες, γιατί δεν φέραν λειομενα, κοντέινερ να τα στίσουν και 2 -3 μέρες τα παιδιά να συνεχίσουν το σχολείο; Γιατί να βιώνουν και αυτά συνεχεία αυτό που ζησαν και να μην πάνε στο σχολείο να γίνουν όλα φυσιολογικά;; Ερωτήματα συνεχεία... Αποφασίσαμε να μείνουμε και Σαββάτο μακάρι να μέναμε και άλλο, δεν γινόταν. 

Ευχαριστώ από καρδιάς την Ελένη την Χιόνη, την Ελένη Αντωνελου, τον Νικόλα, την Αφροδίτη, τον Νέστορα, μα πάνω από όλα όλους τους κατοίκους του Ληξουρίου για το απίστευτο μάθημα ανθρωπιάς τους.. Εσείς μας βοηθήσατε και όχι εμείς...

O AΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

oallosanthropos.blogspot.com

oallosanthropos.org

«Άλλος Άνθρωπος» ανάμεσά μας...

Σάββατο 08/02/2014 - 12:25

Η «SportDay» συνάντησε και πήρε μαθήματα από αυτόν που με την κοινωνική του κουζίνα μαγειρεύει καθημερινά στις γειτονιές, σε μια ύψιστη πράξη αλληλεγγύης.

Συνέντευξη στον Διονύση Δεσύλλα

Tο ραντεβού δόθηκε στο Θησείο. «Θέλω να συναντηθούμε εκεί που βρίσκομαι κάθε μέρα, με τον κόσμο που έχει ανάγκη το φαγητό», μου είπε ο Κώστας Πολυχρονόπουλος όταν του ζήτησα τη συνέντευξη. Ετσι κι έγινε. Ο ίδιος εκεί από νωρίς. Μαζί με τους δεκάδες εθελοντές της κοινωνικής κουζίνας «Ο Αλλος Ανθρωπος».

Να στήσει τα τσουκάλια, να καθαρίσει κρεμμύδια, να μαγειρέψει, να σερβίρει και μετά να φάει μαζί με συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη το πιο βασικό: ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Αυτή είναι η καθημερινή του δράση. Ανεργος, στα 49 του χρόνια, μα ευτυχισμένος με αυτό που κάνει. «Μαγειρεύουμε μαζί, τρώμε όλοι μαζί, ζούμε όλοι μαζί», υποστηρίζει.

Πώς σου ήρθε η ιδέα της δημιουργίας του «Αλλου Ανθρώπου»;

«Εργαζόμουν για 25 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης. Εχασα τη δουλειά μου τον Σεπτέμβριο του 2009. Το πρώτο διάστημα ήταν σκληρό. Μετακόμισα στο πατρικό μου και δεν μπορούσα να βρω δουλειά. Επεσα σε κατάθλιψη. Κλεινόμουν σπίτι και δεν έβγαινα έξω για περίπου έξι μήνες. Αποφάσισα μια μέρα να κάνω έναν περίπατο και τότε μου συνέβη ένα γεγονός που δεν θα το ξεχάσω. Είδα δυο παιδάκια να βρίσκονται σε έναν κάδο απορριμμάτων και να προσπαθούν να πιάσουν ένα σάπιο μήλο. Εδιναν μάχη, χτυπώντας το ένα το άλλο, για να το κάνουν δικό τους. Οταν έφτασα σπίτι, πήρα τηλέφωνο μια φίλη και τη ρώτησα αν θα την ενδιέφερε να βγούμε παρέα και να μοιράσουμε φαγητό σε κόσμο. Το δέχτηκε. Την επόμενη μέρα φτιάξαμε μερικά σάντουιτς και πήραμε τους δρόμους. Στην αρχή, όλοι μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία. Κανείς δεν έπαιρνε το φαγητό κι αναγκαστήκαμε να φάμε εμείς τα πρώτα σάντουιτς. Σιγά -σιγά τα πράγματα πήγαν καλά. Φτιάξαμε την κοινωνική κουζίνα και πλέον προσφέρουμε φαγητό σε 3.000 ανθρώπους τον μήνα».

 Πλέον ο «Αλλος Ανθρωπος» έχει «μεγαλώσει».

«Αυτό με γεμίζει! Αρχίσαμε πριν από 27 μήνες. Αρχικά μόνος μου, με έναν ακόμη, μετά ξανά μόνος μου. Ο κόσμος το αγκάλιασε. Καθημερινά έρχονται πολλοί εθελοντές. Είμαστε περίπου 15 άτομα μόνιμα. Μοιραζόμαστε φαγητό με 3.000 ανθρώπους κάθε μήνα. Και θέλω να τονίσω ότι δεν δίνω σε κόσμο φαγητό. Δεν έχω υστέρημα για να δώσω. Τρώμε όλοι μαζί. Οπως γινόταν παλιά στην Αθήνα τις Κυριακές. Εβαζαν όλοι από κάτι και δεν φαινόταν ποιος έβαζε. Αυτό κάνουμε κι εμείς. Και μας έχει δώσει χαρά που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει την ιδέα μας. Δεν έχουμε ταμπέλες. Είμαστε με τον άνθρωπο. Ανθρωπος είναι αυτός που δεν μισεί τον συνάνθρωπό του. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε».

Πόσο εύκολο είναι για κάποιον που είναι άνεργος να πάρει μια τέτοια απόφαση και καθημερινά να ασχολείται με αυτό;

«Είναι πολύ εύκολο. Ειδικά για τον άνεργο, γιατί από το να κλείνεται σπίτι του, θα ενεργοποιηθεί ξανά στην κοινωνία. Θα βοηθάει, θα έχει ένα πιάτο φαΐ, θα κάνει φίλους. Δεν θα νιώθει άχρηστος. Δεν έχει σημασία αν είσαι άνεργος, εργαζόμενος, συνταξιούχος. Αλλά να βγεις από το καβούκι σου. Δεν μοιραζόμαστε φαγητό γιατί λυπούμαστε τον άλλον, αλλά γιατί θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι. Μακάρι αυτή η ιδέα να γίνει σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πλατεία. Δίχως διακρίσεις, αν ο άλλος είναι άσπρος, μαύρος, ξένος, Ελληνας. Ολοι είμαστε άνθρωποι».

Εχεις σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσεις;

«Πολλές φορές. Ξέρεις τι με κρατάει; Αυτός (σ.σ.: δείχνει έναν άνθρωπο χαμογελαστό που συμμετέχει στην κοινωνική κουζίνα με όρεξη και μεράκι).  Ο άνθρωπος με τον οποίο θα φάμε σήμερα μαζί, το χαμόγελο του κόσμου. Ο κόσμος που μου λέει «Γεια σου, ρε Κώστα» και χαμογελάει. Οπως είπα, είναι άνθρωποι που ήταν κλεισμένοι στο καβούκι τους και βγήκαν έξω να προσφέρουν. Εμείς προσφέρουμε κι επικοινωνούμε με τον άλλον. Οταν προσφέρεις φαγητό σε ένα σκυλάκι, το χαϊδεύεις του λες: «Ελα αγάπη μου, κάτσε εδώ να φάμε». Γιατί, λοιπόν, στον άνθρωπο να δίνεις το φαγητό και να φεύγεις; Γιατί το κάνουν αυτό στα συσσίτια; Δεν πρέπει να γίνεται έτσι. Πρέπει όλοι να γινόμαστε μια παρέα».

Εμπόδια έχεις συναντήσει;

 «Στην αρχή ναι. Κυρίως από το κράτος. Ο Δήμος με κυνηγούσε, με πήγαν μέσα για εξακρίβωση. Βέβαια, στη συνέχεια αφού κατάλαβαν τι κάνουμε, δεν είχαμε προβλήματα. Οι υπάλληλοι του Δήμου μάς βοηθούν και γενικώς πολλές φορές, πλέον, είναι δίπλα μας. Μάλιστα, ο Δήμος μού έχει ζητήσει κάποιες συμβουλές για τα συσσίτια που κάνει. Για όλο αυτό το αισχρό πράγμα που δημιουργείται με τις ουρές, τις φωνές και τα κρύα φαγητά».

Σε πλησίασαν ποτέ πολιτικοί;

 «Με έχουν πλησιάσει. Εμείς δεν κάνουμε κάτι κομματικά. Είναι, αναμφίβολα, πολιτική η κίνησή μας, όχι, όμως, κομματική. Ξαναλέω ότι εμείς θέλουμε να βοηθάμε και να δεχόμαστε πράγματα από οποιονδήποτε άνθρωπο. Αν, για παράδειγμα, ο Βερόπουλος έρθει και με πλησιάσει ως άνθρωπος, θα δεχθώ προσφορά απ' αυτόν. Αν έρθει ως σούπερ μάρκετ, όχι. Διότι, πολύ απλά, το σούπερ μάρκετ μπορεί να κάνει αυτό που κάνουμε κι εμείς. Είναι απλό, όχι δύσκολο».

Το τελευταίο διάστημα έχετε βρει έναν χώρο, ένα σπίτι.

«Είναι ένα σπίτι 230 τ.μ., το οποίο το νοίκιασε άνθρωπος στο δικό μου όνομα για τρία χρόνια. Με την προϋπόθεση εγώ να πληρώνω τους λογαριασμούς. Αυτό το σπίτι θα είναι ένας χώρος για όλους. Θα έχει μέσα μπάνια, πλυντήρια, τηλεοράσεις, βιβλιοθήκες. Ιατρείο για προληπτικές εξετάσεις μια φορά την εβδομάδα, ψυχολόγους που θα κάνουν συνεδρίες, τραπέζι για να πιει κάποιος έναν καφέ. Θα γίνονται παραστάσεις, εκθέσεις. Κι όλοι μαζί εθελοντικά το φτιάχνουμε. Φυσικά, θα έχει κάποιους κανόνες φιλοξενίας, όπως γίνεται σε όλα τα σπίτια. Υπάρχει συμμετοχή όλων και σεβασμός».

Ο «Αλλος Ανθρωπος» αποφάσισε να πάει στην Κεφαλονιά και να σταθεί δίπλα στους συνανθρώπους μας που ταλαιπωρούνται τις τελευταίες ημέρες. Μίλησέ μας γι' αυτό.

«Το σκέφτηκα προχθές μόνος μου κι αποφασίσαμε να πάμε στην Κεφαλονιά. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί που έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι τους. Εχουμε τρόφιμα, τα οποία θα πάρουμε και θα μαγειρέψουμε για 3.000 άτομα. Μας λείπουν τα χρήματα, τα οποία προσπαθούμε να μαζέψουμε, είναι κάτι παραπάνω από 500 ευρώ. Θα πάμε την Πέμπτη, 13 του μήνα και θα μείνουμε εκεί μέχρι τις 15.

Θες να στείλεις ένα μήνυμα σε ανθρώπους που θέλουν να προχωρήσουν σε κινήσεις αλληλεγγύης, αλλά για διάφορους λόγους δεν το κάνουν;

 «Οπως είπα και πριν, είναι μια απόφαση απλή. Εμείς αυτό που κάνουμε είναι μια κίνηση αλληλεγγύης, ένα γεύμα για όλους. Ξεκινάς με 4 πακέτα μακαρόνια, λίγη σάλτσα και λάδι και προχωράς. Και δεν κάνεις ελεημοσύνη. Αλλο χρειάζομαι, άλλο ζητάω. Δεν κάνεις κάτι γιατί λυπάσαι τον συνάνθρωπό σου, αλλά γιατί του στέκεσαι, τον βοηθάς. Τόσο απλό και συνάμα θαυμάσιο».

«ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ»

Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι αυτό που κάνεις δεν είναι ένα απλό, καθημερινό συσσίτιο.

«Ο,τι κάνεις να το κάνεις με αγάπη, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Αυτό το λέω από την αρχή. Δεν είναι το φαγητό μόνο, αλλά και ο τρόπος που το δίνεις στον άνθρωπο που έχει ανάγκη. Εμείς δεν κάνουμε συσσίτιο με μια λογική «φύγε εσύ, έλα εσύ».  Δεν δίνουμε φαγητό, μοιραζόμαστε φαγητό. Μαζευόμαστε κάθε μεσημέρι και τρώμε όλοι μαζί. Μοιραζόμαστε μια πάρα πολύ σημαντική στιγμή της μέρας. Αστεγοι, άνεργοι, φτωχοί άνθρωποι που έχουν ανάγκη από τα απαραίτητα. Τι καλύτερο απ' αυτό; Αυτό εμάς μας γεμίζει και συγχρόνως βοηθάει τους συνανθρώπους μας».

«Δεν θα το ξεχάσω»

Υπάρχουν στιγμές οι οποίες σου έχουν μείνει χαραγμένες;

«Πέρυσι, ένα μεσημέρι μαγείρευα στο Πεδίον του Αρεως, όταν με πλησίασε ένας ηλικιωμένος και με ρώτησε τι κάνω. Φαινόταν φτωχός και πίστεψα ότι ήθελε να μου ζητήσει φαγητό. Οταν του εξήγησα τι έκανα, ξέσπασε σε λυγμούς! Τότε, λοιπόν, έκανε κάτι που με λύγισε. Εβγαλε από μία σακούλα μια φρατζόλα ψωμί και την έκοψε στη μέση. Κλαίγοντας μου είπε: "Λεβέντη μου, λεφτά δεν έχω, ούτε φαγητό να σου δώσω, μονάχα αυτήν τη φρατζόλα ψώνισα σήμερα. Σου δίνω τη μισή για να φάνε κι άλλοι άνθρωποι. Πάρ' τη, σε παρακαλώ, αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό". Το δεύτερο αφορά μια κυρία της πιο υψηλής κοινωνίας, η οποία είναι σύζυγος πολύ γνωστού εφοπλιστή και μου φέρνει πολύ συχνά, σακούλες με φαγητό. Μόνο μία χάρη μου έχει ζητήσει. Να μη μάθει ποτέ κανείς το όνομά της».

• Οσοι επιθυμούν να βοηθήσουν και να συμμετάσχουν στην κοινωνική κουζίνα «Ο Αλλος Ανθρωπος» μπορούν να μπουν στο oallosanthropos.blogspot.com.

http://www.sportday.gr

''ΜΑΓΚΑΣ'' ο Απ. Γκλέτσος : η Μερσεντές του Δημάρχου και τα κινητά...

Όταν ο Απόστολος Γκλέτσος εκλέχτηκε Δήμαρχος Στυλίδας τον ενημέρωσαν ότι έχει Mercedes και οδηγό για τις μετακινήσεις του....

Η Mercedes E200 είχε αγοραστεί από την προηγούμενη Δήμαρχο Στυλίδας κ. Αλέκα Καραγεώργου - Σχορετσανίτη.

Σύμφωνα με πληροφορίες το αυτοκίνητο της Δημάρχου είχε μεταλλικό χρώμα, αυτόματο κιβώτιο, ηλιοροφή, Comand Audio 50, ηλεκτρική κουρτίνα πίσω, ηλεκτρικούς αναδιπλούμενους καθρέπτες και κόστισε στο Δήμο 25.000 ευρώ.

Μόλις ο Απ. Γκλέτσος ανέλαβε καθήκοντα, έδωσε εντολή το αυτοκίνητο να πουληθεί, για να μην επιβαρύνει τον Δήμο με τα έξοδα συντήρησης και ο οδηγός να επιστρέψει στη θέση του.

Για την ιστορία το αυτοκίνητο το πήρε ο ΟΔΔΥ και ο Δήμος εισέπραξε κάτι παραπάνω από 11.000 ευρώ, ενώ ο Γκλέτσος κυκλοφορεί με το δικό του, που είναι αγροτικό, για να μπορεί να πηγαίνει και στα ορεινά χωριά.

Και τα κινητά τηλέφωνα;
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ κάτι ανάλογο έγινε και με τα κινητά τηλέφωνα στο Δήμο Στυλίδας.

Ο Γκλέτσος βρήκε ένα καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο τα κινητά τηλέφωνα της Δημάρχου, των Αντιδημάρχων και του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου τα πλήρωνε ο Δήμος.

Όταν βγήκε ο Απόστολος Γκλέτσος έδωσε εντολή να κοπούν και όλοι πλέον πληρώνουν τα κινητά από την δική τους τσέπη και όχι με χρήματα των Δημοτών.

lamiareport.gr

gkourou.com

Πηγή: http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.com

Οι άστεγοι των Αθηνών

Ένα ρεπορτάζ που μου άφησε ένα συναίσθημα ντροπής και απογοήτευσης

Τα δάκρυα από τα μάτια της Μαριαλένας κυλούν πάνω στο βρώμικο στρώμα όπου εκείνη και ο σύντροφός της, Δημήτρης, κοιμούνται καθημερινά εδώ και έναν χρόνο. Ζουν κάτω από μια γέφυρα σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας.

«Είχα πολλά όνειρα -λέει η Μαριαλένα- ήθελα να γίνω χορεύτρια ή γιατρός. Τώρα το μόνο όνειρο που έχω είναι να επιβιώσω»

Η 42χρονη Μαριαλένα είναι άστεγη, ασθενής με AIDS και πρώην ναρκομανής που είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα μεθαδόνης. Η Αθήνα είναι γεμάτη από θλιβερές ιστορίες σαν αυτή της Μαριαλένας. Ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων, που είχαν δουλειά και οικογένεια, αλλά βρέθηκαν στο περιθώριο της κοινωνίας, μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2009. Αλλά και ιστορίες με ανθρώπους του περιθωρίου ή με σοβαρά ψυχικά νοσήματα που σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα έπρεπε να είχαν επιλογές αλλά βρίσκονται στους δρόμους. Πριν από λίγα χρόνια, το φαινόμενο των αστέγων ήταν ασυνήθιστο σε μια χώρα που χαρακτηριζόταν πάντα από τις στενές οικογενειακές σχέσεις των ανθρώπων της.

Ενώ ο Δημήτρης προσπαθεί -χωρίς γάντια- να καθαρίσει τα αίματα από τις χαρακιές στο χέρι της, ένας αρουραίος ψάχνει για φαγητό πίσω από το στρώμα τους και τα λίγα υπάρχοντα τους.

Ο 51χρονος Δημήτρης, που είναι χωρισμένος και έχει με μια κόρη 21 ετών και έναν γιο 20 ετών, έμεινε άστεγος πριν από τρία χρόνια, όταν έχασε τη δουλειά που είχε ως χορευτής σε ένα ελληνικό παραδοσιακό συγκρότημα.

«Θέλω να πεθάνω, αυτό δεν είναι ζωή, είναι ένας εφιάλτης. Θα αρρωστήσω και θα πεθάνω» φωνάζει η Μαριαλένα με τα γαλαζοπράσινα μάτια της πλημμυρισμένα δάκρυα.

Λίγα μέτρα παραπέρα ο Μιχάλης, ένας 35χρονος από τη Ρόδο, κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα και απολαμβάνει μια από τις ελάχιστες δωρεάν απολαύσεις της ζωής, τον απογευματινό ήλιο. Κάνει παρέα με τους άλλους άστεγους κάτω από τη γέφυρα που πλέον την ονομάζουν «σπίτι».

Ο Μιχάλης, εργαζόταν στη ρεσεψιόν ξενοδοχείου που πτώχευσε στα τέλη του 2011. Δεν μπορούσε να βρει δουλειά και μετά από μερικούς μήνες έμεινε άστεγος. Δύο μήνες αργότερα, διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο στο θυρεοειδή και τους λεμφαδένες. Ο Μιχάλης τα βράδια κοιμάται στα σκαλιά μιας εκκλησίας στο «εμπορικό κέντρο» της Αθήνας παρέα με δυο ναρκομανείς.

Το ξημέρωμα ζητιανεύει από πιστούς λίγα ψιλά για πρωινό και μετά, «έχει ο θεός» όπως χαρακτηριστικά λέει. Ένα... στρώμα πιο πέρα, είναι ο Γιώργος, ένας 50χρονος από την Αθήνα που αναγκάστηκε πριν από μερικά χρόνια να κλείσει τη λέσχη μπιλιάρδου που είχε. Πέρασε καιρό στη φυλακή για χρέη προς το ασφαλιστικό ταμείο του και τώρα παίρνει αντικαταθλιπτικά φάρμακα, το βλέμμα του είναι κενό, φαίνεται σαν να μη τον νοιάζει τίποτα.

«Νιώθω υπεύθυνος για όλες αυτές τις χαμένες ψυχές», λέει, καθώς ταχτοποιεί ξανά τις πλαστικές καρέκλες και ένα σμπαραλιασμένο τραπεζάκι όπου η κοινότητα δέχεται επισκέψεις από άλλους άστεγους

Δίπλα του ο 35χρονος Δημήτρης που είναι άστεγος περισσότερα από επτά χρόνια και κάνει δουλειές του ποδαριού για να παίρνει ένα μικρό φιλοδώρημα. Έχει νοσηλευτεί για διάφορους λόγους σε ψυχιατρικά ιδρύματα.

Ο Στέφανος, 42 ετών είναι ένας γλυκομίλητος άντρας που είχε δουλέψει για περισσότερα από δέκα χρόνια σε γνωστό κατάστημα αντρικών ρούχων στο κέντρο της Αθήνας. Το κατάστημα έκλεισε στις 12 Οκτωβρίου του 2012 και λίγους μήνες μετά, όταν τελείωσαν τα «έτοιμα» και δεν μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιό του, βρήκε «καταφύγιο» μαζί με άλλους άστεγους και ναρκομανείς σε πλατεία στο κέντρο της Αθήνας.

Ο Δημήτρης, ο χορευτής, έχει αναλάβει διάφορους ρόλους στη μικρή κοινωνία κάτω από τη γέφυρα, είναι σύντροφος για τη Μαριαλένα αλλά και φίλος, αδελφός περιστασιακά νοσοκόμος, παρηγορητής αλλά και προστάτης για τους υπόλοιπους που ζουν στο «σπίτι» κάτω από τη γέφυρα. «Νιώθω υπεύθυνος για όλες αυτές τις χαμένες ψυχές», λέει, καθώς ταχτοποιεί ξανά τις πλαστικές καρέκλες και ένα σμπαραλιασμένο τραπεζάκι όπου η κοινότητα δέχεται επισκέψεις από άλλους άστεγους. «Είχα πολλά όνειρα -λέει η Μαριαλένα- ήθελα να γίνω χορεύτρια ή γιατρός. Τώρα το μόνο όνειρο που έχω είναι να επιβιώσω και να βρω ένα σπίτι».

Τα στοιχεία, περιγράφουν με γκρίζα χρώματα την τραγική εικόνα που έχει ο αυξανόμενος αριθμός των αστέγων στην Ελλάδα, τη χώρα που περνά τη δυσκολότερη περίοδο της ιστορίας της, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Από το 2009 που ξέσπασε η κρίση χρέους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχασαν τις δουλειές τους και τα ποσοστά ανεργίας άγγιξαν το ποσοστό ρεκόρ του 28% στα μέσα του 2013, ενώ τον Φεβρουάριο του 2009 ήταν μόλις 9%.

Σύμφωνα με στατιστικές του υπουργείου Υγείας, το 2009 υπήρχαν 7.720 άστεγοι στην Ελλάδα, ενώ φέτος -σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΜΚΟ «Κλίμακα»- οι άστεγοι ξεπερνούν τις 20.000.

Αυτό το ρεπορτάζ μου άφησε ένα έντονο συναίσθημα ντροπής και απογοήτευσης για το τι τελικά αντίκτυπο έχει αυτή η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση σε βασικές πανανθρώπινες αξίες

Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει τους υψηλότερους δείκτες ανεργίας ανάμεσα στα 27 κράτη – μέλη. Η ελληνική στατιστική υπηρεσία εκτιμά ότι από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, 700 - 1.000 Έλληνες χάνουν καθημερινά τη δουλειά τους. Από τους -κατ' εκτίμηση- 1,3 εκατομμύριο Έλληνες ανέργους, περίπου 225.000 παίρνουν επιδότηση από το κράτος.

ΜΚΟ, όπως η «Κλίμακα» και η «Πράξις», όπως και ο «Ερυθρός Σταυρός», ο Δήμος Αθηναίων και η Εκκλησία, βοηθούν προσφέροντας συσσίτια, ρούχα και παπούτσια, όπως επίσης τη δυνατότητα καθαριότητας και φιλοξενίας σε ορισμένες περιπτώσεις.

Όμως, αυτά δεν είναι ποτέ αρκετά μπροστά στους δείκτες φτώχειας που διαρκώς αυξάνονται: άστεγοι άνθρωποι, μερικοί από αυτούς ηλικιωμένοι και άρρωστοι, είναι μια συνηθισμένη εικόνα στην Αθήνα. Σύμφωνα με έρευνα της «Κλίμακας», έξι στους δέκα άστεγους έχασαν τα σπίτια τους τα τελευταία δύο - τρία χρόνια. Το 45% από αυτούς, έχουν παιδιά.

Το 2011, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, 3,4 εκατομμύρια Ελλήνων ζούσαν στο φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτό μεταφράζεται στο 31% του πληθυσμού.

Ολοκλήρωσα το ρεπορτάζ για τους άστεγους της Αθήνας τον Ιούνιο του 2013. Μου άφησε ένα έντονο συναίσθημα ντροπής και απογοήτευσης για το τι τελικά αντίκτυπο έχει αυτή η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση σε βασικές πανανθρώπινες αξίες.

• Από το μπλογκ του Γιάννη Μπεχράκη στο Reuters - Δείτε εδώ
• Ο Γιάννης Μπεχράκης είναι επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του Reuters στην Ελλάδα

 http://www.thetoc.gr