«Μπουμ» και στην συγκάλυψη

28/06/2011

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Συγγνώμη, αλλά με ποιον τρόπο ακριβώς θα εφαρμοστεί η «πρόταση» που ο κ. Ραγκούσης κατέθεσε με συνέντευξή του στον Real FM, για επιβολή έκτακτης εισφοράς σε όλους τους πολιτικούς και τους δημόσιους λειτουργούς από το 1974 και μετά, που αποκόμισαν όφελος από το… αναπτυξιακό «μπουμ» της χώρας;

Μια χώρα, ένα σύστημα και ένας μηχανισμός που δεν μπορεί να συλλάβει τους φοροφυγάδες του σήμερα, θα αναζητήσει στοιχεία για την… υπεραξία που αποκόμισαν όλοι αυτοί, μέσω «ακινήτων και κινητών αξιών»; Και μάλιστα από τον… καιρό του Νώε;

Δηλαδή από την εποχή που δεν υπήρχε η υποχρέωση του «πόθεν έσχες»; Πού θα βρεθούν αυτά τα στοιχεία; Υπάρχουν; Θα γίνουν συγκρίσεις φορολογικών δηλώσεων των τελευταίων σαράντα χρόνων;

Κι’ αν έχουν πεθάνει, θα κληθούν να καταβάλουν αυτήν την «βαριά έκτακτη εισφορά» και οι κληρονόμοι τους;

Και η συμμετοχή στο περίφημο «μπουμ» (που έγινε… μπαμ!) θα εξαρτηθεί μόνο από τα περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια των (λεγομένων) παχιών αγελάδων; Και μάλιστα από τα νομίμως και όχι παρανόμως αποκτηθέντα;

Η συμμετοχή στο περίφημο «μπουμ» δεν συνίσταται και στους διορισμούς δια των οποίων το πελατειακό κράτος εξασφάλισε την παραμονή του στην εξουσία και γενικότερα στον δημόσιο βίο, ώστε να μπορούν να επωφελούνται από το «μπουμ»;

Αλλά, για σταθείτε, με τα παρανόμως αποκτηθέντα, τι θα γίνει; Α, συγγνώμη, ξέχασα, αυτά παραγράφηκαν.

Πάμε, λοιπόν, στα «νομίμως αποκτηθέντα». Αυτά σε τι συνίστανται; 

Είναι και οι πολυτελείς διακοπές; 

Είναι και οι σπουδές των παιδιών σε πανάκριβα σχολεία και πανεπιστήμια του εξωτερικού; 

Είναι και τα κοστούμια των χιλίων – και βάλε – ευρώ; 

Είναι και τα δώρα στις ερωμένες και τα «κ…λόσπιτα» και όλα όσα αποκτήθηκαν με δάνεια – όπως είναι η προσφιλής μέθοδος όλων;

Είναι και οι υπέρογκοι μισθοί των συζύγων, που εξασφαλίστηκαν από τον ιδιωτικό τομέα επειδή οι άνδρες ή οι γυναίκες τους βρέθηκαν εκεί ελέω της πολιτικής ισχύος του ετέρου ημίσεως και ενόψει σχέσεων διαπλοκής;

Για παράδειγμα, θα κληθεί να πληρώσει έκτακτη εισφορά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός - βουλευτής και υπουργός από το 1985 - που επωφελήθηκε κι' αυτός του «μπουμ», ταξιδεύοντας σ' όλον τον κόσμο, παραθέτοντας γεύματα, προσφέροντας δώρα, πρώτα ως υπουργός των Εξωτερικών, μετά ως πρόεδρος του κόμματος και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τέλος ως πρωθυπουργός;

Θέλω να πω, το υψηλό βιοτικό επίπεδο θα συνυπολογιστεί στο... μπουμ;

Διαφορετικά, θα πρόκειται για άλλο ένα παραμύθι χωρίς τον δράκο της Κάθαρσης: Για τα παράνομα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε, για τα νόμιμα θα κάνουμε έναν διακανονισμό αλά Ferrostaal!

Η Γερμανία, που μας συνθλίβει καθημερινά, ετοιμάζεται να κλείσει το κεφάλαιο των υποβρυχίων με ένα πρόστιμο και μερικές ποινές – χάδια. 

Και η Ελλάδα θα προχωρήσει (λέμε τώρα) στον... «διακανονισμό του μπουμ». 

Όλα αυτά βέβαια θα γίνουν - για την ακρίβεια... δεν θα γίνουν - μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Το ξεκαθάρισε ο κ. Ραγκούσης.

Οπότε, μπορούμε άνετα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι θα καταβληθεί άλλη μια προσπάθεια συγκάλυψης, στο τέλος της οποίας το πολιτικό σύστημα θα έχει αποκαθαρθεί και επισήμως.

Πρόκειται για άλλη μια απόπειρα διάσωσης. Αν δεν είναι έτσι, τότε πρέπει να πληροφορηθούμε με ποιον τρόπο και σε ποιο χρονικό διάστημα θα ελεγχθούν – ακόμη και από την εποχή που στις εφορίες τα στοιχεία δεν ήσαν μηχανογραφημένα και λιμνάζουν σε φακέλους – δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, οι συγγενείς τους, οι off shore.

Απ’ όσο καταλάβαμε επίσης, δεν πρόκειται για απόφαση, αλλά για πρόταση. Η οποία θα ξεχαστεί αμέσως μόλις επιτευχθεί η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. 

Όπως ξεχάστηκαν και εγκαταλείφθηκαν ένα σωρό άλλα – ανάμεσά τους και η συγκέντρωση ενός εκ υπογραφών για το ευρωομόλογο, που τότε, μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο, προβαλλόταν ως η μοναδική αξιόπιστη και αποτελεσματική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Εκτοτε, αγνοείται η τύχη του. Και τώρα μόνη αξιόπιστη και αποτελεσματική λύση είναι μόνο το Μεσοπρόθεσμο…
Πηγή: www.elzoni.gr

Εποχές
Η Εποχή της χρεοκοπίας ήρθε,
γιατί προηγήθηκε η εποχή του Mirage - μοιράζ'.
Τάδε έφη Γιούλη Κ...!!!

ΚΑΙΡΟΣ EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Καμιά Βουλή δεν άρπαξε τόσο πολλά από τόσο πολλούς για να ταΐσει τόσο λίγους... Επιλογή Δημήτρης

Μπενύτο ... Βενιζέλος! ο άνθρωπος που πρώτα απαντά κι ύστερα τον ρωτάνε... Οταν ο κ. Βενιζέλος κάνει γκάφα, δεν έχει κάνει γκάφα ο ίδιος, αλλά η γκάφα του... ......................................... Δεν παίζονται. Η κυρία Νταλάρα μόλις την έβγαλε απ' την κυβέρνηση ο Παπανδρέου, δήλωσε ότι «η κυβέρνηση έχασε την επαφή της με την κοινωνία». Δεν παίζονται. ......................................... Είπε αηδίες ο κ. Πάγκαλος και (πλην Μπεγλίτη) η κυβέρνηση διά του κ. Μόσιαλου τον κάλυψε. Δεν παίζονται. ***** Και το ερώτημα για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας είναι αν θα την κάνει γυριστή ο κυρ Ρομπόπουλος; Δημοκρατία με εκβιασμούς, διαρκείς εκβιασμούς, διλήμματα και μονόδρομους, δημοκρατία δεν είναι. Δημοκρατία που πνίγεται στα ψέματα και ξαναμανά στα ψέματα, μπορεί να είναι όπερα μπούφα, αλλά δημοκρατία δεν είναι. Μιλάμε για την αστική δημοκρατία, τους κανόνες της, τη διάκριση των εξουσιών, το Σύνταγμα. Δημοκρατία με αλλεπάλληλα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα με έκτακτους νόμους με έκτακτες εισφορές -μάλιστα σε μόνιμη πλέον βάση, δημοκρατία με τη σπάθη του Δαμοκλή συνεχώς πάνω απ' τα κεφάλια των πολιτών, με άγρια κινδυνολογία με ασίγαστη ιδεολογική τρομοκρατία, δημοκρατία δεν είναι. Το δόγμα «όποιος δεν είναι υπέρ μας, είναι εναντίον μας» έχει τόση σχέση με τη δημοκρατία όση σχέση έχει μαζί της ο Πάγκαλος και οι τοκογλύφοι που μας ληστεύουν. Η Δημοκρατία είναι ένα ευρύχωρο πολίτευμα, ανέχεται την ανικανότητα, ανέχεται και τα κατά συνθήκην ψεύδη, αλλά καταλύεται όταν οι ανίκανοι, οι ψεύτες και οι κλέφτες καλούν το Σύνταγμα «να κοιμηθεί για μια μέρα» ή για δύο ή για τρεις ή για χίλιες δεκατρείς. Ούτε καμμία δημοκρατία στον κόσμο έχει έμβλημά της τη στρουθοκάμηλο (άλλες έχουν τον αετό κι άλλες το λιοντάρι) για να κάνει κουτοπονηριές όπως αυτές του Βενιζελογιωργάκη -να εξαιρούν επί παραδείγματι απ' τον εφαρμοστικό νόμο τη ΔΕΗ, ώστε να ψηφιστεί τώρα ο νόμος, και να κάνουν τη ΔΕΗ εταίρα στην Μπαρμπαριά αργότερα. Η δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο από ένα οθωμανικό απομεινάρι, δεν μπορεί το φορολογικό της σύστημα να 'ναι ένα τουρκικό παζάρι. ............................................ Μπορεί στο πλαίσιο της δημοκρατίας να διάγουν λάθρα φοροφυγάδες, παπαγαλάκια, υποκριτές και κλόουν, αλλά δεν μπορούν να την κυβερνούν. Τουλάχιστον όχι επί μακρόν, διότι τότε η δημοκρατία εκπίπτει στο επίπεδό τους... Δημοκρατία δεν σημαίνει προτεκτοράτο, ούτε αποικία ούτε κράτος υπό καθεστώς εντολής ούτε χώρα φόρου υποτελής, η δημοκρατία κυβερνάται όπως εντέλλεται κάθε φορά ο λαός κι όχι από ύπατους αρμοστές, ανθύπατους, γκαουλάιτερ ή ανδρείκελα. Η δημοκρατία είναι ένα ταξικό πολίτευμα στο οποίο (στην αστική της εκδοχή) η εξουσία είναι στα χέρια των Δυνατών και ο πειρασμός (της αστικής τάξης) προς την ολιγαρχία ή την τυραννίδα διαρκής. Συνεπώς: Το Μνημόνιο ως βία το Μεσοπρόθεσμο ως βία ο Εφαρμοστικός νόμος ως βία τα έκτακτα μέτρα ως βία οι έκτακτες εξουσίες ως βία, δεν συνιστούν δημοκρατία αλλά εκτροπή, παρέκβαση, μετάλλαξη του πολιτεύματος. Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα που επιδιώκει να φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο το 80% του λαού της, μάλιστα τιμωρητικά, σαν να φταίει ο ίδιος για τη λεηλασία που έχει υποστεί και συνεχίζει να υφίσταται, δεν είναι όλα αυτά δημοκρατία, δεν ταξιδεύουν τα καράβια με πέτρινα πανιά. Συνάντησα στη λαϊκή βουλή της πλατείας Συντάγματος τον «συνταξιούχο του Γιωργάκη» -εκείνον δηλαδή τον γέροντα που μας έλεγε ο Παπανδρέου ότι είχε προσφερθεί να του δώσει την πενιχρή του σύνταξη υπέρ πατρίδος. Είχε στην τσέπη του δύο σοκολάτες για τα εγγονάκια του και χαμογελούσε -«τίποτα δεν πάει χαμένο...». ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.VI.2011 stathis@enet.gr

Επιλογή Δημήτρης

Οι Τούρκοι...

Οι Τούρκοι διαφημίζουν την τηλεοπτική σειρά «Ezel», που προβάλλεται στην Ελλάδα, σαν ιστορία που διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη. Όμως, κατά μεγάλο μέρος η σειρά είναι γυρισμένη στην Κατεχόμενη Κύπρο και η προβολή της αποτελεί έμμεση νομιμοποίηση της τουρκικής κατοχής κυπριακού εδάφους. Οι Κύπριοι φοιτητές των Αθηνών έκαναν εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, όπου παρέμειναν επί μιάμισην ώρα με συνθήματα και επίδοση ψηφίσματος, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρουν: «Με λύπη μας βλέπουμε την τουρκική προπαγάνδα για εδραίωση του παράνομου ψευδοκράτους να βρίσκει σύμμαχό της ορισμένους τηλεοπτικούς σταθμούς. Είδαν πολλά τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια από τα ΜΜΕ σε μια προσπάθεια προώθησης του δόγματος της ελληνοτουρκικής φιλίας και την πολιτική κατευνασμού του θηρίου της ανατολικής Μεσογείου, την προσπάθεια αλλοίωσης της περήφανης ελληνικής μας ιστορίας και αξιοπρέπειας, με αποκορύφωμα την προβολή των Κατεχομένων σαν τουρκικών περιοχών από αυτό το σίριαλ». Στελέχη του σταθμού ανέφεραν ότι θα δουν το θέμα στο επίπεδο του υποτιτλισμού και άφησαν να εννοηθεί ότι στα επόμενα επεισόδια ελαχιστοποιούνται οι επίμαχες σκηνές από τα Κατεχόμενα. Στο θέμα αναφέρεται και η τουρκική εφημερίδα «Ραντικάλ». Τα ίδια έγιναν και το χειμώνα και οι υπεύθυνοι πρέπει να ξαναδούν το θέμα, επειδή ο ΑΝΤ1 ανήκει σε ένα μεγάλο πατριώτη με ιδιαίτερες ευαισθησίες στα θέματα αυτά.

Επιλογή : ΚΒ

 

Αυτό είναι το δίλημμα για τους βουλευτέςΑνεξέλεγκτη χρεοκοπία τώρα ή ελεγχόμενη το 2013

Σοφία Βούλτεψη
27/06/2011

Με φόβητρο την χρεοκοπία, με πιέσεις, απειλές, ακόμη και με τα… τανκς οδηγούνται οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην λαιμητόμο – τόσο για τον λαό, όσο και για τους ίδιους – του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος.

Οι δηλώσεις, οι συνεντεύξεις, αλλά και οι προβλέψεις περί χρεοκοπίας, είτε το Μεσοπρόθεσμο ψηφιστεί είτε όχι, δημιουργούν έναν ασφυκτικό κλοιό, αλλά και πολλαπλασιάζουν τα διλήμματα.

Ενόψει της συζήτησης και ψήφισης του Μνημονίου 2, πληθαίνουν τα μηνύματα υπέρ της υπερψήφισης του Μεσοπροθέσμου, που όμως στην πράξη ακυρώνονται από σειρά δηλώσεων, σύμφωνα με τις οποίες είτε ψηφιστεί, είτε όχι η (τουλάχιστον ελεγχόμενη) χρεοκοπία είναι βέβαιη.

Υπάρχει δηλαδή ο κίνδυνος και το Μεσοπρόθεσμο να ψηφιστεί και η χώρα να χρεοκοπήσει – κάτι που ενισχύει τις αμφιβολίες των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι δηλώσεις της γερμανικής ηγεσίας, που προειδοποιεί για μεγάλη κατάρρευση στην ευρωζώνη και γενικότερα στην Ευρώπη, σπεύδοντας να προσθέσει πως προετοιμάζονται για τα χειρότερα.

Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι δηλώσεις του Γερμανού υπουργού των Οικονομικών Σόιμπλε στην εφημερίδα Μπιλντ της Κυριακής.

Όπως είπε, η Ευρώπη περιμένει να ψηφιστούν τα μέτρα λιτότητας από το ελληνικό κοινοβούλιο, σε διαφορετική περίπτωση θα πρόκειται για μεγάλη κατάρρευση, για την οποία έχει ήδη ετοιμαστεί ένα σχέδιο.

Χαρακτηριστική είναι και η εκ μέρους της καγκελαρίου Μέρκελ παραδοχή στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD, ότι με τις συνεχείς ενέσεις βοήθειας προς την Ελλάδα, ουσιαστικά η Ευρώπη «αγοράζει χρόνο» μέχρι το 2013, οπότε και θα αποκτήσει ο αποφασισθείς στις 11 Μαρτίου μόνιμος μηχανισμός στήριξης τα αναγκαία εργαλεία για μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. 

Καθίσταται έτσι σαφές ότι η υπερψήφιση του Μεσοπροθέσμου αποτελεί το αναγκαίο εργαλείο, ώστε να δοθεί τόσο η πέμπτη δόση, όσο και το επόμενο δάνειο, προκειμένου να σπρώξουμε τον χρόνο ως το 2013, οπότε και θα περάσουμε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

Με τον τρόπο αυτό θα αποφευχθούν οι ανεξέλεγκτες συνέπειες στην Ευρώπη και δεν θα πληρωθούν τα cds, καθώς πολλοί έχουν ποντάρει στην χρεοκοπία της Ελλάδας και περιμένουν τώρα να κερδίσουν πολλά χρήματα. 

Γι’ αυτό άλλωστε και γίνονται με εντατικό ρυθμό σε Γαλλία και Γερμανία οι συζητήσεις ώστε οι ιδιώτες πιστωτές να μπουν στη διαδικασία σε εθελοντική βάση, προκειμένου να μην  θεωρηθεί η συμμετοχή τους εξαναγκαστική – γεγονός που θα αποτελούσε πιστωτικό γεγονός. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τόσο η Pimco, η μεγαλύτερη εταιρία διαχείρισης ομολόγων, όσο και ο γνωστός μαέστρος της κερδοσκοπίας Τζορτζ Σόρος (που πριν από καιρό είχε γίνει δεκτός από τον πρωθυπουργό), «σπρώχνουν» προς αυτήν την κατεύθυνση.

Την ίδια ώρα, ο Σόρος, παρεμβαίνοντας σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στη Βιέννη, ξεκαθάρισε πως αναπόφευκτα ένα κράτος θα βγει κάποια στιγμή από τη ζώνη του ευρώ και ότι η Ευρώπη βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, που ξεκινά από την Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να εξαπλωθεί. 

Από την πλευρά του, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος, με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελ Μούντο», κατέβασε τα… τανκς.

Όπως είπε, αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο θα γυρίσουμε στη δραχμή και θα χρειάζονταν τα… τανκς να προστατεύσουν τις τράπεζες από τους πολίτες. 

Ο κ. Πάγκαλος προχώρησε και σε μια περιγραφή από το… μέλλον, λέγοντας πως «την επόμενη μέρα οι τράπεζες θα περικυκλώνονταν από τρομοκρατημένους ανθρώπους που θα προσπαθούσαν να αποσύρουν τα χρήματά τους, ενώ ο στρατός θα έβγαζε στους δρόμους τανκ για να τις προστατέψει, καθώς δεν θα υπήρχε αρκετή αστυνομία. Θα υπήρχαν παντού αναταραχές, τα μαγαζιά θα άδειαζαν, κάποιοι άνθρωποι θα πηδούσαν από τα παράθυρα… Και όλο αυτό θα ήταν καταστροφικό για την ευρωζώνη συνολικά».  

Επιπλέον, αποκάλεσε «βλάκες» όσους λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, ενώ είπε πως θα ψηφιστεί μεν το Μεσοπρόθεσμο, αλλά θα υπάρξουν προβλήματα με την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου και των αποκρατικοποιήσεων, καθώς θεωρεί πιθανό κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να μην ψηφίσουν. 

Αλλά και ο έτερος αντιπρόεδρος και υπουργός των Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, αισθάνθηκε την ανάγκη να εκδώσει γραπτή δήλωση, όπου αναγνωρίζει πως τα μέτρα είναι σκληρά και άδικα, αλλά τα αποκαλεί «υπαρξιακά αναγκαίες σωστικές κινήσεις» - για τις οποίες θα προσπαθήσει να πείσει και τους βουλευτές που έχουν δηλώσει πως δεν θα ψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο και εξακολουθούν να έχουν τους ενδοιασμούς τους. 

Μάλιστα, η κ. Τόνια Αντωνίου υπογράμμισε πως δεν είναι δυνατόν οι βουλευτές να ψηφίζουν με το πιστόλι στον κρόταφο, ενώ φωνές ακούγονται και για το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει πατάξει την φοροδιαφυγή – κάτι που υπογράμμισε και ο Πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. 

Το συμπέρασμα που εξάγεται από όλα αυτά πάντως, είναι πως αν δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο θα πάμε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία τώρα – καθώς δεν θα δοθούν ούτε η δόση ούτε το νέο δάνειο – και αν ψηφιστεί θα πάμε σε ελεγχόμενη χρεοκοπία το 2013. 
www.elzoni.gr

Τα Δέκα Ψέματα που έγιναν χρήσιμοι μύθοι

27/06/2011

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Μετά από έναν χρόνο σκληρών μέτρων, που μέχρι στιγμής καταλήγουν στο γνωστό πηγάδι δίχως πάτο που όλοι, μεταξύ των οποίων και ο νέος τσάρος της Οικονομίας, ξορκίζουν, έχουν δημιουργηθεί και μια σειρά μύθοι – φυσική κατάληξη όλων των ψεμάτων.

Πρόκειται για μύθους που αναπαράγονται τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης, όσο και από την πλευρά εκείνων που συμφώνησαν με το Μνημόνιο, χωρίς να έχουν εγκαίρως απαιτήσει την λήψη μέτρων και παρακολουθώντας, σχεδόν με ικανοποίηση, την κυβέρνηση να… εφαρμόζει το προεκλογικό της πρόγραμμα – μέχρι την στιγμή που αποφάσισε να ομολογήσει πως ΔΕΝ μπορούσε να το εφαρμόσει.

Ψέμα 1ο:  «Δεν προλαβαίναμε, έπρεπε να λάβουμε γρήγορες αποφάσεις, γι’ αυτό και οι συνομιλίες με την τριμερή των δανειστών μας ολοκληρώθηκαν γρήγορα».

Η αλήθεια: Από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Μάρτιο του 2010, όταν ανήμερα της εθνικής εορτής αποφασίστηκε ο μηχανισμός, υπήρχε άφθονος χρόνος για να γίνουν κινήσεις, να βρεθούν πηγές χρηματοδότησης, να δανειστούμε από την ελεύθερη αγορά. Και οπωσδήποτε να διαπραγματευτούμε με τρόπο που θα γινόταν αποδεκτός από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και από την κοινωνία. 

Προκειμένου να εξασφαλιστεί η αναγκαία απόσταση ανάμεσα στις προεκλογικές εξαγγελίες και στα μετεκλογικά αδιέξοδα, η κυβέρνηση έχασε χρόνο, ενώ, αν και το έλλειμμα ήταν υψηλό, επανέλαβε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ότι «θα εφαρμόσει το πρόγραμμά της».

Για τους ίδιους λόγους εξάρτησης από τις προεκλογικές υποσχέσεις, δεν αντιμετωπίστηκαν παθογένειες όπως αυτές των ΔΕΚΟ και βέβαια δεν έγινε τίποτε όσον αφορά στην πάταξη της φοροδιαφυγής. Οι φοροφυγάδες - και ενδεχομένως χρηματοδότες - προστατεύτηκαν, σε αντίθεση με τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους που υπήρξαν και πάλι τα μεγάλα θύματα.

Ψέμα 2ο:  «Καταφύγαμε στο ΔΝΤ διότι διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».

Η αλήθεια: Είναι αδύνατον να φανταστούμε ότι αγωνιούσε κανείς για τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς. Διαφορετικά, δεν θα είχαν λεηλατηθεί τα ασφαλιστικά Ταμεία μέσω των σκανδάλων του Χρηματιστηρίου και των Ομολόγων. 

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση – και δι’ αυτής το πολιτικό σύστημα – κέρδισε χρόνο, προσπαθώντας να διασωθεί. Είναι βέβαιο πως αν τον Απρίλιο του 2010 ομολογούσε πως δεν έχει να καταβάλει συντάξεις σ’ αυτούς που πλήρωναν εισφορές για μια ολόκληρη ζωή, θα είχε πέσει έκτοτε (όπως συνέβη σε όλες τις κυβερνήσεις που οδήγησαν τις χώρες τους στο ΔΝΤ).

Ταλαιπωρούμεθα – και μάλιστα με εντελώς αβέβαιη κατάληξη – διότι (καθαρά για λόγους αυτοπροστασίας και όχι «για την σύνταξη του παππού) δεν τόλμησε κανείς να βγει και να πει πως τα ταμεία είναι άδεια μετά από τέσσερα κατ’ ουσίαν πακέτα στήριξης (τώρα βρισκόμαστε στο πέμπτο) και μετά από βαριά φορολογία.

Υπενθυμίζω για άλλη μια φορά: Την περίοδο 1985-1987 λάβαμε ως «δώρο» 1,2 δις εκιού από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Την περίοδο 1988-1993 (πρώτο πακέτο Ντελόρ) εισπράξαμε 8 δις εκιού από τα διαρθρωτικά ταμεία της τότε ΕΟΚ. Την περίοδο 1993-1999 (δεύτερο πακέτο Ντελόρ) λάβαμε 17,5 δις ευρώ για την οικονομική και κοινωνική συνοχή και την… ενίσχυση των ασθενεστέρων. Ακολούθησε το πακέτο των 25 δις ευρώ (2000 – 2006). Και τώρα γίνονται αλχημείες για να μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε το ΕΣΠΑ (22.5 δις ευρώ). 

Σε όλα αυτά, πρέπει να προστεθούν και πακτωλοί χρημάτων από άλλες ευρωπαϊκές ενισχύσεις - αγροτικές, από τα Διαρθρωτικά Ταμεία κλπ.

Ταλαιπωρούμεθα, αν και ο απολογισμός της κατανομής κοινοτικών πόρων δείχνει πως η Ελλάδα εισέπραξε αναλογικά τα περισσότερα κοινοτικά κονδύλια από κάθε κράτος – σε κάθε Έλληνα (υποτίθεται ότι)  πήγε το ποσό – ρεκόρ των 342 ευρώ, την ώρα που ο κοινοτικός μέσος όρος ήταν 168,3.

Δεν μπορούσαν, λοιπόν, να πουν ότι τα λεφτά – για τα οποία δικαίως διαμαρτύρονται οι Ευρωπαίοι – δεν αξιοποιήθηκαν υπέρ της χώρας. Και επινόησαν το παραμύθι με την «σύνταξη του παππού»!

Ψέμα 3ο: «Το Μνημόνιο απέτυχε επειδή η κυβέρνηση δεν το εφάρμοσε».

Η αλήθεια: Καμιά χώρα δεν μπόρεσε να εφαρμόσει πλήρως το Πρόγραμμα που της επιβλήθηκε. Αν ρίξετε μια ματιά στις εκθέσεις του ΔΝΤ θα διαπιστώσετε πως είναι παρεμφερείς με τις δικές μας: Γίνεται προσπάθεια, χρειάζεται να ενταθεί, πρέπει να επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις, κλπ…

Ψέμα 4ο: «Φταίει η τρόικα που δεν βγαίνουμε στις αγορές, διότι δεν ακούει τις συμβουλές μας» (το ακούσαμε κι’ αυτό από τον πρωθυπουργό κατά την συζήτηση για την Ψήφο Εμπιστοσύνης).

Η αλήθεια:  Η τρόικα έφερε ένα Πρόγραμμα, το οποίο η κυβέρνηση έσπευσε να αποδεχθεί, χωρίς να επιφέρει τις αναγκαίες αλλαγές. Επιπλέον, στις αγορές δεν βγαίνουμε λόγω των αποφάσεων τις 11ης Μαρτίου (βλέπε 9ο Ψέμα). 

Ψέμα 5ο: «Το Πρόγραμμα με τα σκληρά μέτρα είναι μονόδρομος».

Η αλήθεια: Το Πρόγραμμα έγινε μονόδρομος στα μάτια των δανειστών μας, διότι βαρέθηκαν να περιμένουν να πατάξουμε την φοροδιαφυγή, να βάλουμε τους φοροφυγάδες να πληρώσουν και να βάλουμε χέρι στις διαρκώς ελλειμματικές ΔΕΚΟ.

Ψέμα 6ο: «Στην Ιρλανδία όλες οι πολιτικές δυνάμεις συναίνεσαν». 

Η αλήθεια: Η Ιρλανδία έλαβε μέτρα από τον Δεκέμβριο του 2009, όταν εδώ περί άλλα τυρβάζαμε. Επίσης, η Ιρλανδία κατέρρευσε εξαιτίας του τραπεζικού της συστήματος και όχι επειδή «λεφτά υπήρχαν». Και δεν χρειάστηκε να καυγαδίσουν τα κόμματα για την δική τους διαχείριση. 

Παρ’ όλα αυτά, τον Νοέμβριο του 2010 κατέφυγε στον μηχανισμό και  τον περασμένο Ιανουάριο, ο πρωθυπουργός Μπράιαν Κόουεν παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του, του Φιάνα Φέιλ, και προκήρυξε εκλογές όταν υποχρεώθηκε να καταφύγει στον μηχανισμό και αφού πέντε μέλη του υπουργικού του συμβουλίου παραιτήθηκαν, χωρίς να σταθεί δυνατόν να αντικατασταθούν.

Μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών Μάικλ Μάρτιν είχε παραιτηθεί μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που κέρδισε ο Κόουεν για την ηγεσία του κόμματος, καθώς είχε ζητήσει την αντικατάσταση του πρωθυπουργού λόγω αδυναμίας να χειριστεί την κρίση. 

Αυτό σημαίνει πως όταν ξέσπασε η κρίση, δεν υπήρχε συναίνεση ούτε καν στο εσωτερικό του ιρλανδικού κυβερνώντος κόμματος. Τελικά, ο Κόουεν, μετά την συντριπτική ήττα του τον περασμένο Φεβρουάριο, παραιτήθηκε και από την πολιτική ζωή – αν και στην διαπραγμάτευση είχε πετύχει από την αρχή καλύτερους όρους από την Ελλάδα, όπως η  επτάχρονη διάρκεια της αποπληρωμής του δανείου και η διατήρηση των χαμηλών φορολογικών συντελεστών. 

Είναι αλήθεια ότι το πρόγραμμα λιτότητας εγκρίθηκε από την ιρλανδική Βουλή, αλλά ο πρωθυπουργός που απέτυχε να σώσει την χώρα από τον μηχανισμό υποχρεώθηκε σε παραίτηση, καθώς τον εγκατέλειψαν οι εταίροι του, και πήγε σε εκλογές, τις οποίες και έχασε. Δεν συνέχισε να κυβερνά και να… σώζει τη χώρα!

Ψέμα 7ο: «Στην Πορτογαλία όλες οι πολιτικές δυνάμεις συναίνεσαν».

Η αλήθεια: Η Πορτογαλία κατέφυγε στον μηχανισμό στήριξης στις 6 Απριλίου, αφού προηγουμένως η κυβέρνηση Σόκρατες έπεσε, τιμωρούμενη διότι δεν αντιμετώπισε εγκαίρως την κρίση. Τα μέτρα λιτότητας δεν ψηφίστηκαν στη Βουλή, ενώ στις εκλογές της 5ης Ιουνίου – διότι και εκεί έγιναν εκλογές - το Σοσιαλιστικό Κόμμα συνετρίβη.

Επιπλέον, τα επιτόκια που πέτυχε η Πορτογαλία ήσαν χαμηλότερα από τα δικά μας, ενώ οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα κράτησαν εβδομάδες και ήσαν σχεδόν δημόσιες, αφού σ’ αυτές πήραν μέρος όλοι – κόμματα, συνδικάτα, σωματεία, εκπρόσωποι των επιχειρηματιών, των βιομηχάνων, των εμπόρων, των βιοτεχνών, των μικρομεσαίων, των αγροτών, της τουριστικής βιομηχανίας. Και βέβαια οικονομολόγοι, αλλά ακόμη και κοινωνιολόγοι. 

Δεν τους σερβιρίστηκε ένα ήδη συμφωνημένο πρόγραμμα. Ο σημερινός πρωθυπουργός Κοέλιο πήρε μέρος στις διαβουλεύσεις. Το ίδιο ο αρχηγός του μικρότερου κόμματος, ο Πόρτας, που σχημάτισε τελικά κυβέρνηση με τον νικητή. Γι’ αυτό και δεσμεύτηκαν στους στόχους του προγράμματος. 

Ψέμα 8ο: «Φτιάξαμε έναν μηχανισμό από την αρχή» (στην τελευταία συζήτηση ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο).

Η αλήθεια: Ο μηχανισμός «φτιάχτηκε» πρώτα για την Ουγγαρία, την οποία μάλιστα ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε τον Μάρτιο του 2010 – δέκα μέρες πριν συμφωνηθεί ο μηχανισμός για την Ελλάδα – για να συζητήσει, όπως έγραφε τότε ο συμπολιτευόμενος Τύπος, την «ουγγρική εμπειρία» και να δει από κοντά το «ουγγρικό πείραμα»!

Η περίφημη «Πρωτοβουλία της Βιέννης», την οποία μας διαφημίζουν τώρα, εφαρμόστηκε κατά τις διασώσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας, της Λετονίας και της Σερβίας,  το 2009. 

Η Ουγγαρία πρώτη προσέφυγε στον μηχανισμό στα τέλη του 2008, όταν στην εξουσία βρισκόταν ο σοσιαλιστής Μπαϊνάι.  Επρόκειτο για τριμερή δανειοδότηση (ΔΝΤ, ΕΕ, ενώ τη θέση της ΕΚΤ είχε πάρει η Παγκόσμια Τράπεζα). Έλαβε δάνειο 25 δις ευρώ, το φιορίνι υποτιμήθηκε κατά 20%, πάγωσαν οι μισθοί, καταργήθηκε ο 13ος μισθός και μειώθηκαν οι κοινωνικές δαπάνες. 

Ο Μπαϊνάι έφερε τις μεταρρυθμίσεις σε δημοψήφισμα, το οποίο και έχασε. Πήγε σε εκλογές  - και αυτός – τον Απρίλιο του 2010, τις οποίες έχασε πανηγυρικά και τον διαδέχθηκε ο συντηρητικός Βίκτορ Όρμπαν, που είχε πει όχι στη συμφωνία με το ΔΝΤ και κέρδισε με 52,7%. 

Αμέσως μετά την εκλογή του, ο Όρμπαν δήλωσε ότι δεν πρόκειται να δεχθεί εντολές από τους δανειστές, διότι «ούτε το ΔΝΤ, ούτε τα οικονομικά όργανα της ΕΕ είναι αφεντικά μας. Δεν υπαγόμαστε σ’ αυτούς».  Απέμενε η πέμπτη – και εκεί – δόση του δανείου, όταν η τρόικα επανήλθε, τον Ιούλιο του 2010, με νέους όρους (βλέπε Μεσοπρόθεσμο). Ζήτησε από τη νέα κυβέρνηση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας και να μην επιβάλει κανέναν φόρο στις τράπεζες. 

«Η συμφωνία δεν μας υποδεικνύει πώς θα φτάσουμε στον στόχο», είπε ο Όρμπαν και αρνήθηκε. Το κλιμάκιο των δανειστών αποχώρησε, η πέμπτη δόση πάγωσε και μόλις προχθές η Ουγγαρία συμφώνησε να λάβει δάνειο από την Κίνα. 

Ψέμα 9ο: «Οι αποφάσεις του Eurogroup στις 11 Μαρτίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 25 Μαρτίου, ήσαν γενναίες και σημαντικές».

Η αλήθεια:  Πράγματι, αποφασίστηκε η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου στα 7,5 χρόνια και η μείωση του επιτοκίου κατά μία μονάδα. Αλλά αυτό ήταν το δόλωμα για να γίνουν αποδεκτές – αν και δεν θα χρειαζόταν να κουραστούν πολύ – δύο ολέθριες αποφάσεις:

Συμφωνήθηκε η δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού στήριξης, που θα λειτουργήσει μετά το 2013, οπότε και θα είναι δυνατόν να αποφασίζονται ελεγχόμενες χρεοκοπίες. Συμφωνήθηκε επίσης η συμμετοχή ιδιωτών πιστωτών στο χρέος σε περίπτωση αναδιάρθρωσης, αλλά με τον όρο να παίρνουν πίσω τελευταίοι τα λεφτά τους – και αφού προηγηθούν το ΔΝΤ και η ΕΕ.

Οι αποφάσεις αυτές υπήρξαν καταστροφικές, καθώς όλοι οι οικονομολόγοι και οι οίκοι αξιολόγησης αποφάνθηκαν πως για τις υπερχρεωμένες χώρες άνοιξε η πόρτα της χρεοκοπίας, ενώ οι επιβληθέντες όροι αποκλείουν την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών, καθώς αυτή θα θεωρηθεί εξαναγκαστική και αυτό θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός, δηλαδή χρεοκοπία.

Από τότε, υποβαθμιζόμαστε συνεχώς, ενώ τα spread και τα cds σπάνε ρεκόρ και μένουμε εκτός αγορών, στις οποίες υποτίθεται ότι θα βγαίναμε το 2012.

Ψέμα 10ο: «Το έλλειμμα αναθεωρήθηκε προς τα πάνω (επιφέροντας απανωτά σκληρά μέτρα), διότι για πρώτη φορά είπαμε την αλήθεια στη Eurostat».

Η αλήθεια: Η Ελλάδα κρύβει τα ελλείμματά της από το 1997 και γι’ αυτό τα στοιχεία της επέστρεφαν πάντοτε ως απαράδεκτα, με αστερίσκους. Η κυβέρνηση, όμως, αφού τοποθέτησε στη θέση του επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ στέλεχος με μακρά θητεία στο ΔΝΤ, αποδέχθηκε την απόφαση να εντάσσονται στα ελλείμματα της Γενικής Κυβέρνησης και τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ. Μια απόφαση που έλαβε η ΕΛ.ΣΤΑΤ σε συνεργασία με τη Eurostat και χωρίς να καταβληθεί καμιά προσπάθεια να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη – αν και ήταν βέβαιο ότι θα εκτίνασσε το έλλειμμα και θα έφερνε νέα μέτρα. 

Πρόκειται για την εφαρμογή Κανόνα του 2000, σύμφωνα με τον οποίο «μια επιχείρηση εντάσσεται στην Γενική Κυβέρνηση, εφόσον τα έσοδά της από πωλήσεις του αγαθού ή της υπηρεσίας που προσφέρει, δεν καλύπτουν τουλάχιστον το 50% των λειτουργικών της δαπανών».

Από ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή, τον Δεκέμβριο του 2010, προς την Κομισιόν, προκύπτει ότι αποφάσισαν να εφαρμόσουν τον Κανόνα δέκα χρόνια μετά, αλά καρτ και εν μέσω μεγάλης δημοσιονομικής κρίσης, ανεβάζοντας το έλλειμμα.

Στην απάντησή της, η Κομισιόν ομολόγησε ότι ουδέποτε είχε ζητήσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν, ενώ ο Κανόνας εφαρμόστηκε σε ένδεκα μόνο χώρες από τις 27,  επιλεκτικά και σε διαφορετικά έτη για την κάθε μια. Δηλαδή ο Κανόνας ΔΕΝ εφαρμόζεται για όλες τις χώρες και όλα τα έτη! 

Προέκυψε μάλιστα ότι τις περισσότερες φορές που εφαρμόστηκε ο συγκεκριμένος Κανόνας (στη Γαλλία το 2001, στην Ιρλανδία το 2007, στο Βέλγιο το 2008 και το 2010, στην Εσθονία, την Ουγγαρία και την Ιταλία το 2008, στη Ρουμανία το 2008 και το 2010, στην Ισπανία και την Πολωνία το 2009, στη Γερμανία και τη Βρετανία το 2010), οι επανακατατάξεις μείωσαν τα ελλείμματα.

Αντίθετα, η Ελλάδα τιμωρήθηκε την πιο δύσκολη ώρα και προκλήθηκε αύξηση του ελλείμματός της, χωρίς να υπάρξει καμιά διαπραγμάτευση επί του θέματος.
www.elzoni.gr

Aς βρουν οι λέξεις το κόστος τους...

Οσον εμείς θα παλεύουμε μέσα στην κρίση, με τους ανέργους να γίνονται περισσότεροι απ' τους εργαζόμενους με τα κινέζικα μεροκάματα και τους κανιβαλικούς φόρους να μας πνίγουν, άλλη νέα κρίση, διεθνής, έρχεται. Ερχεται σαν τσουνάμι -όλοι τη βλέπουν, αλλά απ' τους ταγούς ουδείς ενδιαφέρεται να δει πέρα απ' τη μύτη του ή έστω απ' το ράμφος του (αναλόγως τι είδους αρπαχτικό είναι). Οι μισοί πλουτίζουν απ' τη λιτότητα που επιβάλλουν σε εκατομμύρια πολίτες και οι άλλοι μισοί από μιαν ανάπτυξη που τρώει τα παιδιά της...Ο καπιταλισμός ο ίδιος είναι οι αλληλοδιάδοχες κρίσεις του, αλλά όσον εμείς πνιγόμαστε μέσα στην τρέχουσα κρίση, νέα κρίση έρχεται...Αντιγράφω: «(...) Καθώς η οικονομική κρίση βαθαίνει, αυξάνονται αυτοί που απαιτούν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την επιστροφή της στην τριτοκοσμική κόλαση, όπου και ανήκει. (...)Η Ελλάδα δεν είναι τέλεια. Πράγματι οι πολιτικοί της είναι ως επί το πλείστον διεφθαρμένοι, άχρηστοι και τεμπέληδες. (...) Ομως πρέπει να θυμηθούμε και την ιστορία. (...) Το 1941 μόνον ένα έθνος υποστήριζε τη Βρετανία εναντίον των Ναζί. Οχι η Αμερική. Η Ελλάδα! Που είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της από τους Τούρκους το 1821. (...)Τη διετία 1942-43 περισσότεροι από 300.000 έλληνες πολίτες έχασαν τη ζωή τους, (...) το 1944 η ελληνική οικονομία ήταν κατεστραμμένη, ο πλούτος του έθνους είχε λεηλατηθεί. Εκατομμύρια Ελληνες πείνασαν. (...) Στη συνέχεια μην ξεχνάμε τον εμφύλιο πόλεμο. Υστερα τη χούντα. (...)Μεγάλη ιστορία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα!(...) Μπορεί να μη δέχεστε ότι η Ελλάδα είναι η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, μπορεί όταν βρίσκεστε στη χώρα να εκπλήσσεστε απ' τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κλασική Αθήνα και τη σύγχρονη χαοτική πόλη, (...) μην ξεχνάτε όμως ότι η Ελλάδα αντιστάθηκε στον Χίτλερ, καθυστερώντας τον να εισβάλει στη Ρωσία. Πρέπει να ευχαριστούμε τους Ελληνες που σήμερα δεν μιλάμε γερμανικά.Τους χρωστάμε περισσότερα απ' όσα μας χρωστάνε»...Μάικλ Χάνλον στην «Ντέυλυ Μαίηλ».Αν όλα αυτά τα παραπάνω τα είχε γράψει έλληνας, θα έπεφταν πάνω του να τον κατασπαράξουν χαρακτηρίζοντάς τον ελληνάρα, κομπλεξικό και γραφικόν, όλοι αυτοί οι γραικύλοι, που δίκην εκσυγχρονιστή, προχώ και ιμιτασιόν αριστερού, τρομοκρατούν ιδεολογικώς χρόνια τώρα τους Ελληνες, υποσκάπτοντας το ηθικό τους και τον αυτοσεβασμό τους, ώστε, ραγιάδες ξανά, να σκύβουν το κεφάλι.Χρόνια τώρα οι απλοί άνθρωποι κατηγορούνται απ' αυτά τα αργυρώνητα σκυλιά της προπαγάνδας ότι είναι «λαϊκιστές», ότι είναι «ρατσιστές», ότι είναι «μπασκλάς», ότι πιστεύουν πως είναι «έθνος ανάδελφο», «λαός περιούσιος» κι άλλες τέτοιες συκοφαντίες.Οχι πως δεν υπάρχουν τέτοιοι, αλλά το κόλπο γνωστό: παίρνεις το μικρό υπαρκτό ποσοστό και το γενικεύεις σε καθολικό χαρακτηριστικό. Και κάνεις δουλειά σου...Αλητεία; ναι, αλλά καλοπληρωμένη (και εις χρήμα και εις είδος, καριέρες και τα συναφή). Γκαιμπελισμός; βεβαίως! και μάλιστα αποδοτικός.Για πολλά χρόνια πολλοί πολίτες έσκυψαν το κεφάλι σε αυτήν την ιδεολογική τρομοκρατία κι άρχισαν να τρώνε σβερκάδες και καρπαζιές, ενώ ταυτοχρόνως αναρωτιούνταν μέσα τους μήπως το άξιζαν, μήπως ήταν όντως παιδιά κατώτερων θεών, που έζησαν πριν από την εποχή του Καρλομάγνου. Βαλκάνιοι δηλαδή που δεν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ Ευρωπαίοι! -όμως! τα ψέματα τελείωσαν!Οποιον πονηρό σάς κατηγορήσει για λαϊκισμό, περάστε τον απ' το κόσκινο. Ποιος είναι και γιατί το λέει;Οποιον σας συκοφαντήσει ότι νοιώθετε «περιούσιος λαός» ή «έθνος ανάδελφον» ζητήστε του να σας το αποδείξει!......................................Γιατί δεν τολμάμε να μιλήσουμε για τις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις; Διότι οι τρομοκράτες μάς έχουν κάνει να φοβόμαστε ότι θα θεωρηθούμε γραφικοί.Κι όμως, σύμφωνα με τον οικονομολόγο (και σύμβουλο της Γαλλικής Προεδρίας) κ. Ζακ Ντεπλά, το πολεμικό χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα ανέρχεται στα 575 δισ. ευρώ. Στο ίδιο σχετικά ύψος το προσδιορίζουν κι άλλες πηγές (Μελέτη Μανώλη Γλέζου) αλλά και άλλες και άλλες...Τώρα, επ' αυτού του θέματος έχει καταθέσει ερώτηση ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης -πιστεύετε ότι δεν θα προσπαθήσει η γνωστή χρυσή ορδή από τα ΜΜΕ να τον βγάλει «γραφικό;»Ομως τα ψέματα τελείωσαν. Καιρός για αλήθειες -και αγώνες για την αλήθεια...ΣΤΑΘΗΣ Σ. 27.VI.2011 stathis@enet.gr

Αν δεν συμμορφωθούμε...

Μεγεθύνσεις Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) Λεφτά... λεφτά... λεφτά! Να το, έρχεται το πακέτο, τρέξτε, πιάστε το, γρήγορα, θα μας φύγει, να, κάνει πίσω, ξαναγυρίζει, αρπάξτε το - τόσα λόγια, τόσες υποκλίσεις, τόσα εξευτελιστικά «δούναι» γι' αυτό το ληστρικό «λαβείν»... «Το έγκλημα έγινε. Εσπασες του παιδιού τον κουμπαρά/ Χύθηκαν κάτω τα νομίσματα/ Παλιές δεκάρες τρυπημένες στη μέση/ Και μεγάλα στιλπνά κέρματα./ Οχι, τίποτα πια δεν μπορείς ν' αγοράσεις/ Τόσα πολλά νομίσματα κι όλα άχρηστα/ Και το παιδί να κλαίει και να ζητά...» -προφητικός ο Μανόλης Αναγνωστάκης, με εμάς θεατές του «εγκλήματος» και συγχρόνως δεσμώτες στο τοπίο ενός ολέθρου που επικρέμαται. Μεσοπρόθεσμα Μ ια βαριά κάθετη γραμμή -ανάμεσα στις πολλές άλλες, οριζόντιες και τεθλασμένες- φαίνεται να χωρίζει πλέον στα δύο την Αθήνα (και την Ελλάδα). Από τη μια, οι πολίτες, στη μέγκενη της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας, του τρόμου και του φόβου αν αύριο θα έχουν ακόμα και το ψωμί· απογοητευμένοι, απελπισμένοι, οργισμένοι, απέναντι σε ό,τι πίστεψαν, εμπιστεύτηκαν, ήλπισαν· ταπεινωμένοι, όταν όλη η Ευρώπη τούς λοιδορεί ως «κοπρίτες» κατά τον χαρακτηρισμό του ανεκδιήγητου κυρίου «μαζί τα φάγαμε», αντιπροέδρου (ξανά) της κυβέρνησης! Εξαπατημένοι, ψάχνοντας διέξοδο... Κ ι από την άλλη, οι διαχειριστές της εξουσίας, όσοι μας κυβέρνησαν τις τελευταίες τρεις (τουλάχιστον) δεκαετίες, που το λυσσαλέο κυνήγι και η εναλλάξ χρήση της Μεγάλης Καρέκλας και μιας ατέλειωτης σειράς άλλων, μικρότερων, μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού... Να επισείουν -ενώ «λεφτά υπάρχουν»- Μνημόνια, Δάνεια, Δόσεις, Μεσοπρόθεσμα, να μας απειλούν, να μας εκβιάζουν, να μας πανικοβάλλουν με (φόρα παρτίδα) πτώχευση κι επιστροφή στη δραχμή· και αν δεν συμμορφωθούμε, μαύρο φίδι που μας έφαγε... Ε μείς, ο «κυρίαρχος λαός» κάθε που γίνονται εκλογές· και εκείνοι, οι αδιαλείπτως κυρίαρχοι, χέρι χέρι πλέον με τους επικυρίαρχους, που έφεραν απ' έξω και μας κάθισαν στον σβέρκο. Τακτοποιημένοι, εξασφαλισμένοι, καλοζωισμένοι, οι ίδιοι και ο περίγυρός τους, με άθικτα τα προνόμιά τους, θωρακισμένοι απέναντι στην όποια τιμωρία... Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι ενός παιχνιδιού, ενός θεάτρου που μετέτρεψε αυτές τις μέρες -με την «παραίτηση» Παπανδρέου και παρά το «σασπένς»- την τραγωδία σε φαρσοκωμωδία· τη συνδρομή της προσφιλούς μας και φαιδράς, εν προκειμένω, συνωμοσιολογίας. Γ ιατί το ζητούμενο είναι πρωτίστως η εξουσία και όχι η «σωτηρία» - τι θα μπορούσε άραγε να φέρει η αλλαγή του «τσάρου της Οικονομίας», για τον οποίο όλοι τώρα στοιχηματίζουν εάν θα γίνει ή όχι παρανάλωμα στο κέντρο της σκηνής; Αλλά η πλατεία μπροστά στη Βουλή είναι γεμάτη, ακόμα· κι ο κόσμος που δεν τους αφήνει να μπούνε μέσα, που τους γιουχάρει, τους μουντζώνει και τους φτύνει (εκεί κι όπου αλλού τους συναντήσει), δεν τα έχει με τους θεσμούς και τη Δημοκρατία· με εκείνους τα έχει που αποδείχτηκαν ανάξιοί της... Α ν θα μετεξελιχθεί σε μήτρα του καινούργιου, μιας κάθαρσης, ενός αέρα που θα διώξει την μπόχα, ή τίποτα, θα δείξει... Ομως, ο παλμός και η κραυγή, οι εκρήξεις της ψυχής όσων διαμαρτύρονται στο Σύνταγμα (και σ' όλες τις πλατείες της χώρας), κάτω από ελληνικές και όχι κομματικές σημαίες και κόντρα στους προβοκάτορες, ότι άφησαν τον «καναπέ» και περπάτησαν ώς εκεί, δεν μπορεί παρά να είναι (έτσι θέλουμε να πιστεύουμε) προανάκρουσμα μιας μεγάλης έκρηξης· κάτι σαν παρακαταθήκη του απώτερου μέλλοντός μας. Κ ι αυτοί οι υπέροχοι Σπαρτιάτες που τερμάτισαν προχθές πεζή (225 χιλιόμετρα δρόμος) από την πόλη τους στο Σύνταγμα, στα χνάρια του Φειδιππίδη, του Αθηναίου δρομέα που το 490 π.Χ. έφτασε στη Σπάρτη για να ζητήσει τη συνδρομή των Λακεδαιμονίων για τη μάχη του Μαραθώνα... Για να ενωθούν με τους άλλους, να τους «σφίξουν δυνατά το χέρι, να πατήσουν γερά όλοι μαζί στα πόδια τους και να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι, όλο ψηλότερα»... Α παντώντας και στο κάλεσμα του Μίκη, αυτού του γίγαντα της μουσικής και της κουλτούρας μας, που έκανε όλους εμάς, τον λαό να συναντηθεί με τους ποιητές του· του μπροστάρη αγωνιστή, του αγέραστου λιονταριού που σηκώθηκε ξανά τώρα και βγήκε στον δρόμο, για να πει ζωντανά το «όχι» του... Και πετάχτηκαν κάποιοι να του επιτεθούν, να τον απαξιώσουν, να τον ειρωνευτούν, αγνοώντας ή παραβλέποντας ότι ο Μίκης είναι σύμβολο· και ότι τα σύμβολα ενός έθνους δεν είναι για να δίνουν λύσεις, αλλά «παρών», εμψυχώνοντας έτσι τον δοκιμαζόμενο λαό... Ε νώ ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης δεν δίστασε να του αρνηθεί την πλατεία Αριστοτέλους για να μιλήσει, εγκαλώντας τον να συμορφωθεί προς τας υποδείξεις! Ο κ. Μπουτάρης, με τα κρασιά του, τα στρογγυλά γυαλάκια που του δίνουν στιλ και το μπλαζέ υφάκι του, διέπραξε αυτή την ύβριν· καθήμενος στην Καρέκλα που τρελαίνει... Κατά τα άλλα, ψηφίζεται από βδομάδα, με νέο «τσάρο», το Μεσοπρόθεσμο... «Μια θάλασσα μικρή ήταν το καλοκαίρι μας...», μας τραγουδούσε παλιά ο Σαββόπουλος. Μικρή πράγματι, πολύ μικρή φέτος, Διονύση.

Επιλογή : Δημήτρης

Κλείνουν το μαγαζί και παραδίδουν τα κλειδιά

25/06/2011

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Μετά την δημοσιοποίηση του κειμένου συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα κλειδιά της Βουλής των Ελλήνων έχουν παραδοθεί στους δανειστές.

Το κείμενο είναι σαφές: «Το συνολικό πακέτο μεταρρυθμίσεων που συμφωνήθηκε με την Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και η υιοθέτηση από το ελληνικό Κοινοβούλιο των καθοριστικών νόμων για τη δημοσιονομική στρατηγική και τις ιδιωτικοποιήσεις θα πρέπει να ολοκληρωθούν επειγόντως τις επόμενες ημέρες».

Αυτή είναι η προϋπόθεση για να δοθεί η περίφημη πέμπτη δόση των 12 δις ευρώ, διαφορετικά, εκτός από τα κλειδιά του κοινοβουλίου, θα παραδώσουμε και τα κλειδιά του κράτους.

Την ίδια ώρα που θα συμβαίνουν όλα αυτά, η χώρα θα τρέχει, ούτως ή άλλως,  προς την χρεοκοπία, διότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επικύρωσε τις αποφάσεις του Eurogroup της 20ής Ιουλίου – το λέει σαφώς το κείμενο – που με την σειρά του είχε επικυρώσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25ης Μαρτίου, που με την σειρά του είχε επικυρώσει τις αποφάσεις του Eurogroup της 11ης Μαρτίου, για συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο επόμενο πρόσθετο δάνειο.

Είναι κάτι σαν μια κούκλα… μπάμπουσκα. Ανοίγεις, ανοίγεις, ανοίγεις και στο τέλος καταλήγεις σε μια ίδια κούκλα – μπαμπούλα, που είναι η χρεοκοπία.
Ό,τι και να λέει ο πρωθυπουργός, ό,τι και να λένε ο παλιός και ο νέος «τσάρος», ό,τι και να λέει όποιος ακόμη έχει την διάθεση να προπαγανδίσει και να πανηγυρίσει, αυτή είναι η μία, μοναδική και αναπότρεπτη αλήθεια.

Οπότε, καταλήγουμε πως όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με το χθεσινό κείμενο συμπερασμάτων, καλεί «όλα τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα να στηρίξουν τους βασικούς στόχους του προγράμματος και τα βασικά μέτρα πολιτικής, ώστε να διασφαλιστεί η αυστηρή και ταχεία εφαρμογή του», ουσιαστικά καλεί τους πάντες να αποδεχθούν την προοπτική μιας προαναγγελθείσας χρεοκοπίας.

Κάτι που ουδεμία σχέση έχει με το περιτύλιγμα, σύμφωνα με το οποίο «οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δηλώνουν ότι έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι οι προσπάθειες για δημοσιονομική προσαρμογή βαρύνουν τους Έλληνες πολίτες και δηλώνουν πεπεισμένοι ότι αυτές οι θυσίες είναι απαραίτητες για την οικονομική ανάκαμψη και θα συμβάλουν στη μελλοντική σταθερότητα και την ευημερία της χώρας».

Οι άνθρωποι – όλοι – είναι αδιόρθωτοι. Τους το έχουν πει τον τελευταίο καιρό σε όλους τους τόνους. Οι πάντες - και όχι μόνο οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης: Αν συμμετάσχουν οι ιδιώτες, αυτό θα θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός – το μάθαμε κι’ αυτό το γεγονός – δηλαδή χρεοκοπία.

Ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο τα γνωρίζουν όλα αυτά και απλώς κερδίζουν πολιτικό χρόνο, μπας και γυρίσει η μπίλια στη ρουλέτα.

Και αυτό είναι το χειρότερο. Γι’ αυτό άλλωστε χθες ο κ. Βενιζέλος δεν δεσμεύθηκε χθες στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, ότι δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, παραδεχόμενος – και αυτός – ότι δεν ήταν σε θέση να κάνει τις επιλογές που θα ήθελε και… αναγκάστηκε να υιοθετήσει «ένα συγκεκριμένο πλαίσιο με άδικα μέτρα».

Μάλιστα, χαρακτήρισε «αδιανόητα μεγάλη» την φορολογική επιβάρυνση και (ξανα)υποσχέθηκε «μέτρα αντιρρόπησης» - πλην, όμως, μετά τις 30 Ιουνίου.

Τίποτε άλλο δεν μπορούσε να γίνει, διαφορετικά η λίστα δεν θα γινόταν αποδεκτή από τους δανειστές μας.

Ξαναρωτάμε, λοιπόν, όλοι εμείς οι αφελείς: Για ποιον ακριβώς λόγο έγινε ο ανασχηματισμός; Για ποιον ακριβώς λόγο υπήρξε αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Οικονομικών;

Και επιτέλους, για ποιον ακριβώς λόγο δέχθηκε ο κ. Βενιζέλος να αναλάβει το αξίωμα;

Για το «ψηφίστε τώρα και μετά βλέπουμε»; Μα αυτό το έλεγε και ο Παπακωνσταντίνου.

Και, για σταθείτε μια στιγμή. Για πόσον καιρό ακόμη θα ακούμε, κάθε φορά, ότι «δεν προλαβαίναμε», «μας πίεζαν οι περιστάσεις» και άλλα τέτοια;

Δεν προλαβαίνουν τώρα. Δεν προλάβαιναν με το Μνημόνιο 1. Μήπως προλάβαιναν αμέσως μετά τον Οκτώβριο του 2009;

Και τι έγινε ξαφνικά; Πέντε μέρες πριν γίνει υπουργός, ο κ. Βενιζέλος μιλούσε για «βαρέλι δίχως πάτο», επέρριπτε ευθύνες στο οικονομικό επιτελείο και ζητούσε «ηθική ισορροπία των μέτρων».

Την ημέρα που έγινε υπουργός, δήλωνε πως άμεση προτεραιότητά του είναι «να καταστήσει η κυβέρνηση εμφανέστερη την δίκαιη κατανομή των βαρών και την ηθική ισορροπία των μέτρων».

Πώς εξαφανίστηκαν όλα αυτά;

Προφανώς με τον ίδιο μαγικό τρόπο που εξαφανίστηκαν οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο είχε σχέδιο, θα στηριζόταν σε επτά πυλώνες ανάταξης της οικονομίας, θα μας έβγαζε από την κρίση με τρεις κινήσεις...

Φυσικά, οι Ευρωπαίοι δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά. Και δεν τους ενδιαφέρουν. Τους ενδιαφέρει να δουν τι θα γίνει με το θηριώδες χρέος μας, ώστε να πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

Εμείς, όμως, εδώ έχουμε κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις μπάμπουσκες του πολιτικού μας συστήματος.

Και, δυστυχώς, όλα δείχνουν πως αυτοί οι λογαριασμοί μπορεί να λυθούν με τρόπο που θα βλάψει ακόμη περισσότερο τη χώρα.

Διότι αν παρέδωσαν με τόση ευκολία τα κλειδιά της Βουλής, είναι βέβαιο ότι θα πράξουν το ίδιο και με τα κλειδιά του κράτους…
Πηγή : www.elzoni.gr